Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Όχι άλλες Μόριες, πλωτές ή στεριανές

Ο καφές κολλάει στο στόμα στην Προκυμαία, το ούζο γίνεται φαρμάκι στα Λαδάδικα, γιατί ξέρεις ότι πέντε χιλιόμετρα παραπέρα υπάρχουν άνθρωποι που θάβουν τις ζωές τους στη λάσπη και τα σκουπίδια

Της Τζώρτζιας Ρασβίτσου*

«Οι κάτοικοι των νησιών πρέπει να είναι ευγνώμονες για τη συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας», ήταν μια άστοχη φράση ανθρώπου που δεν κατοικεί σε νησί.

Οι κάτοικοι της Λέσβου δεν νιώθουν ευγνωμοσύνη που οι πρόσφυγες/μετανάστες πάνε να πνιγούν ανοιχτά της Λιβύης. Ούτε για τους «τυχαίους» θανάτους στον καταυλισμό της Μόριας πέρυσι. Δεν είναι ευγνώμονες για τον εγκλωβισμό χιλιάδων εξαθλιωμένων ανθρώπων ούτε που το νησί τους -σύμβολο της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης- έχει μετατραπεί σε νησί - σύμβολο της φυλακής.

Ο τόπος είναι μικρός, κλειστός. Οι αντοχές της τοπικής κοινωνίας δοκιμάζονται ξανά. Οι κάτοικοι χωρίστηκαν στα δυο. Σ’ αυτούς που στεναχωριούνται από την απόγνωση των ανθρώπων που συναντούν στον δρόμο, Μυτιληνιών και μεταναστών, και σ’ εκείνους που παίζουν πολιτικά παιχνίδια σε βάρος και των δυο. Εμφανίστηκαν πάλι εκείνοι που κάνουν πολιτική με τον ανθρώπινο πόνο για να καρπωθούν τον φόβο και την ανασφάλεια. Μαυρίζει ο τόπος, ενώ πολιτική βούληση για το αυτονόητο (να μεταφερθούν αρκετοί πρόσφυγες στην ηπειρωτική Ελλάδα, ώστε όσοι μένουν στο νησί να ζουν με αξιοπρέπεια) δεν φαίνεται να υπάρχει. Εκείνο που πονάει, όμως, περισσότερο απ' όλα, είναι η Μόρια. Ένας καταυλισμός, που οι συνθήκες του έχουν σκοπό να αποθαρρύνουν πρόσφυγες και μετανάστες να έρχονται στο νησί. Είναι κι αυτό ένα τερτίπι της συμφωνίας των Ευρωπαίων: «Αν ξέρουν πως οι συνθήκες είναι άθλιες, δεν θα έρχονται». Ο καφές κολλάει στο στόμα στην Προκυμαία, το ούζο γίνεται φαρμάκι στα Λαδάδικα, γιατί ξέρεις ότι πέντε χιλιόμετρα παραπέρα, υπάρχουν άνθρωποι που θάβουν τις ζωές τους στη λάσπη και τα σκουπίδια. Κι αυτό δεν μπορείς να το δεχτείς σαν «κανονικότητα». Ο χειμώνας πλησιάζει μα τίποτα δεν δείχνει ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί.

Πρόσφυγες και μετανάστες θα συνεχίσουν να έρχονται. Είναι λύση να γεμίσει το νησί φυλακές; Κι άλλες Μόριες, πλωτές Μόριες, στεριανές Μόριες; Και μπορεί κάποιος να σκέφτεται ότι «η προσφυγιά είναι πόνος» και να κοιμάται ήσυχος; Για έναν αριστερό όμως, ο ανθρώπινος πόνος και η διαχείριση της προσφυγιάς είναι μεγάλη ευθύνη και οφείλει να παρεμβαίνει, ακόμα κι αν γίνεται δυσάρεστος, γιατί γι’ αυτόν ο εκτοπισμένος είναι μόνο συνάνθρωπος. Όταν μια ιστορική καταιγίδα ξέσπασε το 2015 στο νησί, οι κάτοικοί του έμειναν όρθιοι. Αντιστάθηκαν στις ξενοφοβικές φωνές, έβαλαν στην άκρη τους πολιτικάντηδες κι έβγαλαν ασπροπρόσωπη όλη την Ελλάδα. Αγκάλιασαν, βοήθησαν, πόνεσαν, άκουσαν, έθαψαν.

Οι κάτοικοι της Λέσβου συνεχίζουν να βοηθούν, να πονούν, ν' ακούν, και αυτό που ζητάνε είναι μόνο αυτό που μπορούν να σηκώσουν με αξιοπρέπεια. Δεν χωράει εδώ κανένα ανάθεμα, απλώς: «Ανοίξτε τα νησιά...».

* H Τζώρτζια Ρασβίτσου είναι συμβολαιογράφος στη Λέσβο

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια