Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ένα γκρι ζήτημα

Ναι, η Ισπανία είναι πολύ κοντά μας, όχι με τη γεωγραφική έννοια. Ναι, έχουμε κάθε λόγο να παρακολουθούμε συστηματικά το τι συμβαίνει εκεί - και ως εφημερίδα το κάνουμε. Ναι, οι εικόνες της καταστολής από την ημέρα του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτητοποίηση της Καταλωνίας ήταν δραματικές - και απόλυτα απαράδεκτες για μια δημοκρατική χώρα.

Ναι, η Ισπανία είναι πολύ κοντά μας, όχι με τη γεωγραφική έννοια. Ναι, έχουμε κάθε λόγο να παρακολουθούμε συστηματικά το τι συμβαίνει εκεί - και ως εφημερίδα το κάνουμε. Ναι, οι εικόνες της καταστολής από την ημέρα του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτητοποίηση της Καταλωνίας ήταν δραματικές - και απόλυτα απαράδεκτες για μια δημοκρατική χώρα. Ναι, το δημοψήφισμα δεν επιτρέπεται από το ισπανικό σύνταγμα, ενώ ούτε η καταλανική γλώσσα ούτε η καταλανική κουλτούρα είναι υπό διωγμόν.

Αυτές οι παραδοχές είναι όλα όσα γνωρίζουμε καλά στην αυτοαναφορική μας χώρα, όπου κατά κανόνα ο σχολιασμός των τεκταινόμενων στον υπόλοιπο κόσμο περνάει μέσα από αυτά που -ο καθένας νομίζει ότι- συμφέρουν τα ελληνικά... στρατόπεδα. Γι’ αυτό και δυο μέρες τώρα έχουν ειπωθεί και γραφτεί απίθανα πράγματα, αποκλειστικά στη λογική του τι νομίζει κανείς πως συμφέρει την ελληνική αντιπολίτευση ή την ελληνική κυβέρνηση.

Τουλάχιστον, οι περισσότεροι “θεσμικοί”, ένθεν κακείθεν, εμφανίστηκαν πολύ προσεκτικοί.

Το ζήτημα με την Καταλωνία δεν είναι άσπρο - μαύρο. Πρώτον, και μετά το δημοψήφισμα, κανείς δεν μπορεί να πει πόσοι Καταλανοί θέλουν την απόσχιση από την Ισπανία, αφού πήγε να ψηφίσει λιγότερο από το 50% - λέγοντας σε ποσοστό 90% “Ναι”. Η καταλανική διοίκηση υποστηρίζει πως η συμμετοχή ήταν μικρή διότι η ισπανική κεντρική κυβέρνηση προσπάθησε με τη βία να εμποδίσει την εκλογική διαδικασία, η οποία παραβίαζε το σύνταγμα. Αλλά και πολλοί υποστηρίζουν πως εάν ο πρωθυπουργός της Ισπανίας δεν λειτουργούσε τόσο αυταρχικά -ξυπνώντας μνήμες από την εποχή του Φράνκο-, τότε μπορεί να συμμετείχαν στην εκλογική διαδικασία και οι Καταλανοί που δεν θέλουν την απόσχιση. Αυτό έγινε άλλωστε πρόσφατα στη Σκωτία.

Ένα στιβαρό επιχείρημα κατά του αποσχιστικού κινήματος της πλούσιας Καταλωνίας ήταν ότι πίσω του κρύβεται, μεταξύ άλλων, η άρνησή της να μεταβιβάσει ένα μέρος από τον πλούτο της π.χ. στη φτωχή Εστρεμαδούρα, ενώ παράλληλα επιθυμεί την παραμονή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία έχει στηθεί πάνω στη λογική των μεταβιβάσεων μέσω του ταμείου συνοχής - και η οποία μέχρι πριν από μερικά χρόνια είχε για σημαία της τη σύγκλιση.

Μετά το αυταρχικό σόου του Ραχόι -που μπορεί να του έδωσε πόντους σε άλλες περιοχές της Ισπανίας-, το κομμάτι εκείνο των αυτονομιστών που ουσιαστικά δεν θέλει να πληρώνει μπορεί πλέον να κρυφτεί πίσω από την ηρωική αντίσταση στην καταστολή. Σ’ αυτό το γκρι τοπίο, η μόνη διέξοδος είναι ο διάλογος. Και μια έξυπνη διαμεσολάβηση που δεν θα επιβραβεύει ούτε τον αυταρχισμό, ούτε τον εγωισμό.

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια