Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Πού το πάει ο Τραμπ;

Jackson Pollock, Πόλεμος, 1947

Είναι γεγονός ότι οι εκάστοτε Αμερικανοί Πρόεδροι -εξαιρουμένου του Μπάρακ Ομπάμα- δεν είχαν τις καλύτερες διαθέσεις έναντι του ΟΗΕ. Η ίδρυση του παγκόσμιου οργανισμού, το 1945, ήταν το επιστέγασμα της αντιφασιστικής νίκης των λαών και της αντιχιτλερικής συμμαχίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

ΤΟΥ Πάνου Τριγάζη*

 

Αναλαμβάνοντας τα καθήκοντά του τον περασμένο Ιανουάριο, ο Πρόεδρος Τραμπ διακήρυξε «Πρώτα η Αμερική». Εξ αρχής αμφισβήτησε σημαντικές προοδευτικές αποφάσεις του προκατόχου του Μπάρακ Ομπάμα. Αποφάσισε την αποχώρηση των ΗΠΑ από την παγκόσμια συμφωνία των Παρισίων για την κλιματική αλλαγή. Επιδίωξε -μέχρι τώρα ανεπιτυχώς- την κατάργηση της σπουδαίας μεταρρύθμισης Ομπάμα για την Υγεία, γνωστή ως Obamacare.

Έβαλε πλώρη για την απόσυρση των ΗΠΑ και από την πολυμερή συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, «έριξε λάδι στη φωτιά» ενός πυρηνικού πολέμου συναγωνιζόμενος τον ηγέτη της Β. Κορέας σε απειλές χρήσης πυρηνικών όπλων.

Η πρόσφατη ομιλία Τραμπ στη Γ.Σ. του ΟΗΕ ξεπέρασε σε φιλοπόλεμη ρητορική ακόμα και τον Τζορτζ Μπους τον νεότερο, ο οποίος μιλούσε για έναν «διαρκή πόλεμο» κι έκανε καταστροφικές εισβολές στο Ιράκ και το Αφγανιστάν στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας.

Είναι γεγονός ότι οι εκάστοτε Αμερικανοί Πρόεδροι -εξαιρουμένου του Μπάρακ Ομπάμα- δεν είχαν τις καλύτερες διαθέσεις έναντι του ΟΗΕ. Η ίδρυση του παγκόσμιου οργανισμού, το 1945, ήταν το επιστέγασμα της αντιφασιστικής νίκης των λαών και της αντιχιτλερικής συμμαχίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, το μεταπολεμικό status quo θεωρήθηκε εμπόδιο στη μονοκρατορία των ΗΠΑ. Η πλειοψηφία στον ΟΗΕ -κι εννοώ στη Γ.Σ.- συχνά λάμβανε και λαμβάνει αποφάσεις αντίθετες με την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Για παράδειγμα με συντριπτική πλειοψηφία ζητούσε και ζητάει την άρση του οικονομικού αποκλεισμού της Κούβας.

Το διεθνές δικαστήριο της Χάγης, όπου παραπέμφθηκαν οι ΗΠΑ για την υπόθεση Κόντρας, δικαίωσε την κυβέρνηση των Σαντινίστας. Επιπλέον το 2012 η Γ.Σ. ψήφισε, κόντρα στις ΗΠΑ και το Ισραήλ, να δεχθεί το κράτος της Παλαιστίνης στον ΟΗΕ με την ιδιότητα του παρατηρητή.

Πρόσφατα, ύστερα από απόφαση της Γ.Σ. του ΟΗΕ, συνεκλήθη διάσκεψη με θέμα την εκπόνηση σχεδίου σύμβασης για την απαγόρευση των πυρηνικών όπλων, πρωτοβουλία στην οποία προσχώρησαν 130 χώρες αλλά πολεμήθηκε από το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ και τις άλλες πυρηνικές δυνάμεις, των Κίνας και Ρωσίας μη εξαιρουμένων. Επομένως, κατά τον Πρόεδρο Τραμπ, ο ΟΗΕ δεν κάνει καλό στις ΗΠΑ, πολύ περισσότερο που προωθεί (στο μέτρο του δυνατού) την ισότιμη παγκόσμια συνεργασία δίνοντας φωνή και στις μικρότερες χώρες του κόσμου.

Ωστόσο, αν ο κ. Τραμπ πιστεύει ότι με τις επιλογές του, ιδιαίτερα στην εξωτερική πολιτική, υπηρετεί το σύνθημα «Πρώτα η Αμερική», κάνει μεγάλο λάθος. Θα μπορούσε να είχε διδαχθεί από την καταστροφική -και για τις ΗΠΑ- περίοδο της προεδρίας Μπους, όταν η μεγάλη χώρα του είχε βρεθεί αντιμέτωπη με την Ευρώπη και το παγκόσμιο κύρος της είχε πέσει στο ναδίρ. Άλλωστε γι’ αυτό ο αμερικανικός λαός εξέλεξε τον Αφροαμερικανό Μπάρακ Ομπάμα με αίτημα την «Αλλαγή».

Αναμφισβήτητα οι ΗΠΑ διατηρούν τη στρατιωτική και οικονομική πρωτοκαθεδρία, αν και η δεύτερη αμφισβητείται έντονα από την Κίνα. Ωστόσο με Πρόεδρο τον Ντόναλντ Τραμπ τείνουν να γίνουν πολιτική και ηθική οπισθοφυλακή. Ας ελπίσουμε ότι η παρακμή των ΗΠΑ και η πτώση των μετοχών του προέδρου Τραμπ δεν θα συνοδευτεί από τραγωδίες για όλο τον κόσμο, όπως ένας πυρηνικός πόλεμος.

Εδώ, λοιπόν, αναδεικνύεται η ευθύνη της Ευρώπης. Ιδιαίτερα η Ε.Ε. οφείλει να αναζητήσει συνεργασίες τόσο με την Κίνα όσο και με τη Ρωσία για να μπει φρένο στην παράνοια της πολιτικής Τραμπ. Η πολιτική της Β. Κορέας, του Κιμ είμαι βέβαιος ότι μπορεί να ελεγχθεί, αλλά το τι θα κάνει «η μόνη υπερδύναμη» αφορά το σύνολο της ανθρωπότητας και ενδεχομένως το ίδιο το μέλλον της.

Δεν ξέρω αν η Ευρωπαϊκή Αριστερά έχει σταθμίσει καταλλήλως τους κινδύνους από τις πρόσφατες εξελίξεις, τόσο στο μέτωπο της Κορέας όσο και με τις καταστροφικές επιδρομές των τυφώνων, την εξάπλωση της πείνας, την παγκόσμια κοινωνική κρίση. Δεν βρίσκω δυναμικές τις αντιδράσεις της, ιδιαίτερα στην κρίση της Κορέας. Πού είναι, λοιπόν, «η διπλωματία των λαών», που εκεί άλλοτε αποτελούσε τον τρίτο (αθέατο στις κλειστές αίθουσες, αλλά εξαιρετικά θεατό στους δρόμους) συμμέτοχο στις διαπραγματεύσεις ΗΠΑ - ΕΣΣΔ για τον πυρηνικό αφοπλισμό;

 

* Ο Πάνος Τριγάζης είναι μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

Δείτε όλα τα σχόλια