Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Δυο κατακλυσμοί, δυο κόσμοι

Θεωρούμε ότι δεν είναι είδηση μερικές χιλιάδες νεκροί από τους μουσώνες, ότι είναι περίπου... νομοτελειακό να συμβαίνει. Όπως θεωρούμε ότι δεν είναι είδηση οι εκατοντάδες νεκροί από μια τρομοκρατική επίθεση στη Βαγδάτη. Αυτά τα δράματα μας απασχολούν μόνο όταν φτάνουν κοντά στο σπίτι μας ή στον κόσμο μας

Τα πρωτοσέλιδα του διεθνούς και του ελληνικού Τύπου την εβδομάδα που πέρασε ασχολήθηκαν εξαντλητικά με τις πλημμύρες στο Τέξας, με την καταστροφή που έσπειρε στο πέρασμά του ο τυφώνας Χάρβεϊ, με την αδυναμία μιας προηγμένης χώρας να αντιμετωπίσει ένα ακραίο φυσικό φαινόμενο, το οποίο όμως, σε αντίθεση π.χ. με έναν σεισμό, έχει την τεχνογνωσία να το προβλέπει. Στις οθόνες μας είδαμε όλοι σχεδόν σε ζωντανή σύνδεση πώς προέλαυνε ο Χάρβεϊ, πώς άνοιγαν οι ουρανοί, πώς πλημμύριζαν τα χωράφια και τα σπίτια των ανθρώπων, πώς απειλούνται τα φράγματα και τα διυλιστήρια. Ο Χάρβεϊ ήταν φονικός -μέχρι τώρα οι Αμερικανοί μιλούν για 20 νεκρούς, μπορεί στην πορεία να αποδειχθεί ότι είναι περισσότεροι.

Τις ίδιες ακριβώς ημέρες, στην άλλη άκρη του πλανήτη, στην Ινδία, στο Νεπάλ, στο Μπαγκλαντές, οι μουσώνες αποδείχθηκαν απείρως φονικότεροι. Μέχρι στιγμής έχουν καταμετρηθεί τουλάχιστον 1.500 νεκροί, κι είναι βέβαιο ότι στο τέλος θα αποδειχθεί πως είναι πολύ περισσότεροι. Εκατομμύρια στρέμματα πλημμύρισαν, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ξεσπιτώθηκαν. Και παρά το γεγονός ότι δεν έχει κανένα νόημα να συγκρίνει κανείς τον πόνο των ανθρώπων, το μέγεθος της καταστροφής στον κόλπο της Βεγγάλης είναι σαφώς μεγαλύτερο από αυτό στον κόλπο του Μεξικού. Κι όμως, εικόνες από τη Βομβάη -ή το Μουμπάι, όπως λέγεται τώρα- είδαμε ελάχιστες στις οθόνες μας. Και δεν ξέρω καμία παρέα που να είπε “για δες, βρε παιδί μου, τι τους συνέβη” για τους Ινδούς, ενώ όλοι λίγο πολύ σχολιάσαμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο το πέρασμα του Χάρβεϊ.

Γιατί αυτή η διαφορετική αντιμετώπιση των δύο κατακλυσμών; Είναι θέμα εγγύτητας; Γεωγραφικής, σίγουρα όχι, αφού το Χιούστον απέχει περισσότερο από την Αθήνα απ’ ό,τι η Βομβάη. Ωστόσο, ταυτιζόμαστε πολύ πιο εύκολα με την Αμερική, παρά με την Ασία, νιώθουμε πιο οικείο το Χιούστον από την Ντάκα του Μπαγκλαντές, οι περισσότεροι ξέρουμε από το σινεμά την ατάκα “Χιούστον, έχουμε πρόβλημα”, ενώ δυσκολευόμαστε να θυμηθούμε εάν το Μπαγκλαντές εκτείνεται δεξιά ή αριστερά της Ινδίας. Πέρα από την πολιτιστική εγγύτητα, όμως, για το επιλεκτικό ενδιαφέρον μας, και κυρίως για την επιλεκτική αδιαφορία μας, παίζει ρόλο και κάτι άλλο: Θεωρούμε ότι δεν είναι είδηση μερικές χιλιάδες νεκροί από τους μουσώνες, ότι είναι περίπου... νομοτελειακό να συμβαίνει. Όπως θεωρούμε ότι δεν είναι είδηση οι εκατοντάδες νεκροί από μια τρομοκρατική επίθεση στη Βαγδάτη. Αυτά τα δράματα μας απασχολούν μόνο όταν φτάνουν κοντά στο σπίτι μας ή στον κόσμο μας. Τον πρώτο - λέμε τώρα.

 

Δείτε όλα τα σχόλια