Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Μήπως, τελικά, είναι ο πιο ευρωπαϊστής;

Το βέβαιο πάντως είναι ότι, σταθμίζοντας τα δεδομένα το καλοκαίρι του 2015, η ελληνική κυβέρνηση ούτε κανένα Plan B ενεργοποίησε ούτε έθεσε σε κίνδυνο τη θέση της χώρας στην Ευρωζώνη...

Ήταν, βλέπεις, η επέτειος των δύο χρόνων από το δημοψήφισμα. Που, όσο να ’ναι, ξυπνάει μνήμες. Και προκαλεί συναισθηματικές αναταράξεις. Ήταν και οι απανωτές, περί διπλού ή παράλληλου νομίσματος, δηλώσεις του εν γένει αμετροεπούς Γιάνη Βαρουφάκη. Καθώς και η ανάλογη εξ Ιταλίας δήλωση του Κορεάτη Γκλεν Κιμ. Ε πολύ θέλει, για να πάρει αμπάριζα η Ν.Δ.; Και να θεωρήσει ότι θεραπεύει έτσι την αντιπολιτευτική της ένδεια; Και πως καλύπτει το στρατηγικό της κενό; Περσινά ξινά σταφύλια, θα πεις, χιλιοειπωμένα και χιλιοεξηγημένα. Αλλά απ’ τ’ ολότελα, κάτι είναι...

Θα περίμενε κανείς ότι, με την απόσταση των δύο χρόνων από το καλοκαίρι του 2015, και προπάντων με όσα ακολούθησαν, θα μπορούσαμε σήμερα να αποτιμήσουμε τα πράγματα με περισσότερη νηφαλιότητα, με περισσότερη λογική. Δε βαριέστε, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Ο καθένας με τον δικό του παραμορφωτικό φακό στο μάτι. Κατά πώς τον βολεύει, κατά πώς εξυπηρετούνται οι σχεδιασμοί του, οι συνήθως απελπιστικά κοντόφθαλμοι.

Πρώτο θέμα λοιπόν για τη Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη, το ίδιο και για τα κεντρώα παρακολουθήματά του, το ίδιο και για τους κάθε λογής δημοσιολογούντες του κλίματός τους. Πρώτο θέμα το Plan B, το «παράλληλο νόμισμα» που, με εντολή Τσίπρα προφανώς, επεξεργαζόταν ο Βαρουφάκης. Γεγονός που εγγίζει τα όρια της εθνικής προδοσίας. Και που σηκώνει εξεταστικές, μπορεί και προανακριτικές και Ειδικά Δικαστήρια.

Όσο για το δημοψήφισμα, τούτο εντάσσεται, χωρίς αμφιβολία, στην κατηγορία της καθαρής πολιτικής εξαπάτησης του λαού και του έθνους! Δεδομένου ότι ο Τσίπρας πήρε το “Όχι” του λαού και το μετέτρεψε σε “Ναι”. Μάλιστα, και περί αυτού ενίστανται οι φλογεροί σταυροφόροι του “Ναι”, οι «μενουμευρωπαίοι» παντί τρόπω και πάση θυσία. Και επ’ αυτού προετοιμάζουν εξεταστικές, και ποιος ξέρει τι ακόμη, όταν έρθουν εν τη βασιλεία τους. Δίχως στο ελάχιστο να λογαριάζουν το γεγονός ότι μήνες μετά από το δημοψήφισμα, πολύ μετά και από τη «συνθηκολόγηση», τον Σεπτέμβριο του 2015, ο λαός επιδοκίμασε τους χειρισμούς του Τσίπρα. Εν πλήρει γνώσει και επιγνώσει πλέον. Παραχωρώντας του δεύτερη εντολή διακυβέρνησης...

Αλλά μήπως, αντίθετα απ’ ό,τι δολίως υποστηρίζεται, επρόκειτο περί πράξης υψηλής ευθύνης, η προετοιμασία του λεγόμενου Plan B; Και μήπως είναι αυτό ακριβώς που οφείλουν όλες οι κυβερνήσεις, όταν επιχειρούν μέσα σε καταφανώς εχθρικό περιβάλλον; Όταν, συγκεκριμένα, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, προετοίμαζε την αποπομπή της χώρας μας από την Ευρωζώνη; Έχοντας, τότε, στο πλευρό του τη συντριπτική πλειονότητα των εταίρων; Σημασία έχει άλλωστε το γεγονός ότι, σταθμίζοντας η ελληνική κυβέρνηση τα δεδομένα, ούτε ενεργοποίησε κανένα Plan B ούτε έθεσε σε κίνδυνο τη θέση της χώρας στη ζώνη του ευρώ.

Όσο για το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015, ας φρεσκάρουμε λίγο τη μνήμη μας. Για να θυμηθούμε πρώτα-πρώτα ότι προκηρύχθηκε με το ερώτημα της αποδοχής ή μη του σχεδίου Γιούνκερ. Και ο Τσίπρας επέμενε σ’ αυτό και μόνο. Αντιθέτως όλοι οι άλλοι, δεξιοί, κεντρώοι, κεντροαριστεροί, κεντροδεξιοί και σχεδόν το σύνολο των μεγάλων ΜΜΕ (μαζί και κάποιοι Ευρωπαίοι, μην ξεχνιόμαστε) υποστήριζαν πως ο πραγματικός του στόχος ήταν η επιστροφή στη δραχμή. Ή ότι τυχόν επικράτηση του “Όχι”, θα οδηγούσε αναποτρέπτως σε έξοδο από την Ευρωζώνη.

Ε λοιπόν, το “Όχι” θριάμβευσε με 61,3%. Και ο Τσίπρας δεν μας πήγε στη δραχμή, ούτε οδηγηθήκαμε «αναποτρέπτως» σε έξοδο από την Ευρωζώνη. Κατόπιν τούτου, αυτού δηλαδή ακριβώς που κι εκείνοι ζητούσαν, τον κατηγόρησαν για κωλοτούμπα. Όμως κωλοτούμπα από τι και επί τίνος; Ο Τσίπρας έκανε ό,τι ακριβώς έλεγε. Με όπλο, δε, το 61,3% του “Όχι”, επιχείρησε να πετύχει καλύτερη συμφωνία. Θεωρώντας (στο πλαίσιο των «αυταπατών» του έστω) ότι δεν μπορεί παρά να σεβαστούν οι εταίροι την τόσο ισχυρή βούληση του ελληνικού λαού. Τα κατάφερε; Δεν τα κατάφερε; Ας το λογαριάσει ο καθένας όπως θέλει. Ας κρίνει όπως ο καθένας θέλει και το δέον ή το σκόπιμο του δημοψηφίσματος. Σε καμία περίπτωση όμως έξοδος από το ευρώ, σε καμιά περίπτωση εξαπάτηση, σε καμιά περίπτωση κωλοτούμπα.

Και για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, όταν ο Τσίπρας με το θηριώδες 61,3% του “Όχι” στο χέρι μπορούσε να κάνει ό,τι ήθελε, επέλεξε, με βαρύ κόστος, να δεχτεί τον συμβιβασμό. Προκειμένου να μην τεθεί σε κίνδυνο η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Ρισκάροντας πολλά, ακόμη και τη διάσπαση του κόμματός του. Μήπως λοιπόν, στην πράξη, αποδείχθηκε ο πιο ευρωπαϊστής απ’ όλους; Λέω, μήπως...

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια