Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Το φοβισμένο και λασπερό μένος

Έβγαιναν οι Γάλλοι στρατιώτες, έκαναν ένα γιουρούσι λίγων μέτρων, σκοτώνονταν τριάντα χιλιάδες και ξαναγυρνούσαν στο αμπρί. Το ίδιο και η απέναντι πλευρά, των Γερμανών. Κάθε τόσο γινόταν μια ανακωχή για να μαζέψουν εκατέρωθεν τους νεκρούς. Στα λασπερά χαρακώματα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου χάθηκαν εκατομμύρια, σχεδόν ακίνητοι πολεμιστές. Κάθε μέτρο μια νάρκη, ένας πολυβολισμός, μια οβίδα. Κανένα έπος. Μόνο φοβισμένο μένος.

Κάπως έτσι θα πάμε. Θα εγείρονται θέματα σημαντικά, ασήμαντα, θα βρίσκουν κάπου να παραπατάς, θα βάζουν επιμελημένες τρικλοποδιές. Θα στουκάρεις στη γραφειοκρατία, σε δικαστικές αποφάσεις, σε διαδικαστικές προφάσεις, ώσπου να πνιγείς σε μια τραγωδία, σε μια σαμποταρισμένη πραγματικότητα -όπως οι στρατιώτες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Λάσπη, ακινησία, κακοτροπία, κακοπιστία. Αυτά, μετά το έπος και το διάβασμα οιωνών και εντοσθίων που έκανε επί μήνες η αξιωματική αντιπολίτευση με πρόφαση την εκκρεμότητα της αξιολόγησης (σ.σ.: ένας λόγος να κλείνει νωρίς η αξιολόγηση είναι για να γλιτώνει κανείς από την αντιπολιτευτική χαζομάρα - εκτός κι αν οι ηλιθιότητες που ακούγονται είναι στα προαπαιτούμενα).

Αυτή η χώρα ποτέ δεν κέρδισε μια στοιχειώδη ησυχία. Εκτός του παρατεταμένου εμφυλίου που ξεκίνησε από τις υπώρειες της επανάστασης του 1821 και συνεχίζεται, ο τόπος μας έχει να αναμετρηθεί με τη χαμέρπεια, με την κοντόφθαλμη και βραχύσωμη αίσθηση του δέοντος: χρήσιμο είναι αυτό που θέλει η τάδε ομάδα πίεσης, η δείνα ομάδα παλατιανών. Δεν ενδιαφέρει τι κάνεις, πόσο ανθεκτική στον χρόνο είναι μια ρύθμιση. Εκείνο που έχει σημασία είναι η σχέση μιας νομοθετικής ρύθμισης με την πλέμπα. Πάει να πει ότι, για να επιζήσεις ή να νομίσεις ότι μόνο από αυτό τον δρόμο επιζείς, πρέπει να συμμαχήσεις με την πλέμπα. Ακόμα και εναντίον των συντρόφων σου, ακόμα και εναντίον του λαού, κυριότατα εναντίον του τίμιου και υποδειγματικού και ανιδιοτελούς πολίτη. Ησυχία, Αστική Δημοκρατία.

Κάποιοι διαφωνούν ότι η ΕΔΑ ήταν η μετεμφυλιακή και προδικτατορική απάντηση στο έλλειμμα δημοκρατίας και στον εξανδραποδισμό της Αριστεράς και του κομμουνιστικού κόμματος που διευρύνονταν αιματηρά. Εντούτοις, βλέποντας και τα ντοκουμέντα όχι μόνο του εμφυλίου, όπως το «Τι κι αν έπεσε ο Γράμμος, εμείς θα νικήσουμε» του Σταματόπουλου και της εκλεκτής ομάδας κινηματογραφιστών, αλλά διακρίνοντας και το πώς θέλουμε σήμερα να διδαχτούμε από τα σκοτεινά χρόνια, δυσκολευόμαστε να καταλήξουμε σε ένα ερμηνευτικό σχήμα. Τι είμαστε; Η ομάδα κοινοβουλευτικής κανονικότητας σαν αυτή που εγκατέστησαν η καραμανλική μεταδικτατορία, η παπανδρεϊκή δεκαπενταετία, οι σημιτικές κ.λπ. συνέχειες; Και τι κανονικότητα είναι αυτή; Η ελευθερία να κάνεις ρουσφέτια, να κερδίζεις δημοφιλία γλείφοντας τις ευκολίες και τις πονηριές της μάζας; Αυτό χρειάζεται η χώρα; Μ’ αυτό θα αναπαραχθεί το πολιτικό προσωπικό; Αυτό είναι το ενδεδειγμένο; Πολύ καταθλιπτικό για να είναι χρειαζούμενο, πολύ σύνηθες για να είναι εντοπίσιμο.

Φέτος θα ‘χει «πολύ τουρισμό». Ο επισκέπτης λαός θα αγγίξει τις σπάνιες παραλίες, τους αγροτικούς δρόμους, θα πλησιάσει τους μικρούς παραγωγούς και τις πισίνες των ξενοδοχείων. Ο τουρισμός, ενώ είναι κάτι φευγαλέο, στην πραγματικότητα είναι κάτι μόνιμο, είναι εγκατεστημένος και σταθερός ως επιθυμία. Η οικονομία που πραγματώνει και η κοινωνία που υποδεικνύει είναι μετέωρες και μεταπρατικές. Ο τουρισμός είναι το απόλυτο οικονομικό και αναπτυξιακό άλλοθι. Για μια νωθρή χώρα, για μια κουρασμένη πολιτική σχολιογραφία. Χαρακώματα, λάσπη, πόλεμος. Πρέπει να ξεφύγεις...

Δείτε όλα τα σχόλια