Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Η μέσα βρισιά

Πρώτα απ’ όλα είναι δυσάρεστες οι συμφωνίες, άρα είναι εύκολο κανείς να παντρευτεί και οικειοποιηθεί τη διεσπαρμένη και πολύπλευρη λαϊκή δυσανεξία. Γιατί να θέλει να «εκβιάσει» κάτι πιο πολύ και ριζικό;

Συμβαίνει μια σταδιακή μετατόπιση προς το υβρεολόγιο, την προσωπική μείωση του αντιπάλου, την κλήση (και έκκληση) σε βία. Η αντιπολίτευση από την κριτική στα μέτρα, από την πολεμική στην κυβέρνηση μετακινείται στην περιφρονητική, βωμολοχική, μειωτική συμπεριφορά προς τα μέλη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Γιατί; Αφού η δομή και η χροιά των συμφωνιών με τους δανειστές προσφέρονται για κριτική, επομένως ο αντιπολιτευόμενος έχει την ευκαιρία να αναπτύξει (και επιδείξει) ολόκληρη την ιδιοφυΐα και πολιτική παιδεία του όταν ασκεί επιθετική ή οποιασδήποτε μορφής κριτική.

Πρώτα απ’ όλα είναι δυσάρεστες οι συμφωνίες, άρα είναι εύκολο κανείς να παντρευτεί και οικειοποιηθεί τη διεσπαρμένη και πολύπλευρη λαϊκή δυσανεξία. Γιατί να θέλει να «εκβιάσει» κάτι πιο πολύ και ριζικό; Την απαξίωση και ηθική αποσταθεροποίηση του αντιπάλου. Δεν του αρκεί το ότι του έρχεται στο πιάτο η απενοχοποίηση για τις πολυετείς πομπές του; Ότι οι δυσκολίες και οι μειώσεις των συμφωνιών με τους δανειστές τού εξασφαλίζουν (του αντιπολιτευόμενου λέω) μια μαλακή αποκατάσταση;

Περνάει καλά άλλωστε. Κάνει ερωτήσεις για ό,τι του καπνίσει, επιτίθεται με την παραμικρή αφορμή, ξέρει για το αναπότρεπτο του χαρακτήρα των συμφωνιών, αλλά μπορεί να ξεκαρφώνεται ως αντάρτης, ως μέλος μιας κυβέρνησης «του βουνού». Ναι, ο αρχιτέκτονας της καταστροφής, ο επινοητής των Μνημονίων, σήμερα είναι εκδικητικά αντιμνημονιακός. Με καθυστέρηση μερικών χρόνων, αλλά ο τύπος και τα χαρακτηριστικά των συμφωνιών τού επιτρέπουν αυτή τη μεταμφίεση.

Εν τούτοις, παρ’ όλη την εύνοια και το ραχάτι της αντιπολιτευτικής ξάπλας, γιατί να θέλει επίμονα και λυσσωδώς την προσωπική ταπείνωση του αντιπάλου; Τι δεν τον χορταίνει; Μετά το «παραιτηθείτε», έχουμε το ότι «είστε αλήτες και ανθρωπάκια που δεν το κάνετε». Τι ίχνος αφήνει αυτή η πολιτική περίοδος; Δύσκολα μέτρα και πάλη με το βαθύ παρακρατικό και παραπολιτικό καθεστώς, που είτε σε συνθήκες φτώχειας είτε σε συνθήκες πλούτου (παλαιότερα) παραποιεί με τον ίδιο τρόπο τόσο την οικονομία όσο και την πολιτική εκφώνηση.

Αλλά αυτό είναι η επική πλευρά μιας λασπερής πραγματικότητας. Τι είδους ιστορικό ίχνος αφήνει ο τρόπος πάλης που επιβάλλει ο αντιπολιτευτικός λόγος και πράξη με τις ποιότητες που περιέγραψα πριν; Δύο ειδών: Πολιτική κοπρόσταση για πολλούς αντιπολιτευόμενους (που θα εξελιχθεί σε πνευματικό κοπρόλιθο) -ειδικά για νεοφώτιστους και αγωνιούντες καριερίστες.

Ενοχικά σύνδρομα και κατάθλιψη σε πολλούς συμπολιτευόμενους, που μαζί με τις καθημερινές ματαιώσεις στα υπουργεία (και τους αγενείς και προφυλαγμένους παλατιανούς), τις ματαιώσεις από τη διοικητική αιχμαλωσία και απραξία, τις ματαιώσεις από τις νοοτροπίες, τις ιδιωφελείς μονομέρειες και καθημερινές πιέσεις για «προσωπικές υποθέσεις», διαμορφώνουν μια προσωπική κόλαση. Αλλά η ψυχική πίεση ή οι συμπεριφορικές στρεβλώσεις δεν αποτελούν το έγκυρο «ίχνος» μιας εποχής και μιας περιόδου. Το ερώτημα είναι:

Ποια η πολιτική παραγωγή; Αυτό είναι. Μπα. Πολιτική με την έννοια της μακροσκοπικής και στρατηγικής σκέψης δεν επιβιώνει. Όλα ξοδεύονται στο διαχειριστικό μικροεπίπεδο είτε μιας βωμολοχικής ατάκας, είτε μιας you tube «ναρκισσογραφίας». Είτε ακόμα ενός βλακοέξυπνου τιποτολογικού tweet.

Η πολιτική διελκυστίνδα δεν αφήνει ίχνη, δεν επιτρέπει παραγωγή πολιτικής, δεν αποτρέπει την εκτράχυνση και τον εκτροχιασμό. Αυτά τα δύσκολα και κακά σημάδια -φασίστες που σπρώχνουν ή κρυπτοφασίστες που λείχουν βρίζοντας- αφήνουν αχάρακτο το πολιτικό πεδίο, αφήνουν αμετάτρεπτη την ιδέα, τη σκέψη, την πολιτική απόφαση. Η εκτροπή προς την προσωπική επίθεση δεν είναι απλώς «κακή συμπεριφορά». Είναι η ανάδυση ενός σάπιου διανοητικού υποστρώματος που αλέθει και καταστρέφει. Που θέλει να εκδιώξει και εκθεμελιώσει.

Δείτε όλα τα σχόλια