Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ποια Κεντροαριστερά; Πλάκα κάνεις;

Αν κάποιος υποστηρίξει ότι μπορεί να υπάρξει Κεντροαριστερά, ότι μπορεί να υπάρξει Σοσιαλδημοκρατία σε απόσταση από την Αριστερά, και μάλιστα σε εχθρική απόσταση απ’ αυτή βρίσκεται σίγουρα εκτός πάσης πραγματικότητας. Αγνοεί την Ιστορία, περιφρονεί την παράδοση, κακοποιεί τη λογική.

Και για να εξηγούμαστε, άλλο Κεντροαριστερά και άλλο Κέντρο. Όταν μάλιστα αυτό το τελευταίο προσδιορίζεται ως προς τη «γεωγραφική», και μόνο, διάστασή του. Όλα τ’ άλλα δεν είναι παρά προφάσεις εν αμαρτίαις. Αποκλειστικά καιροσκοπικού ενδιαφέροντος αμαρτίες δε...

 

Ο Αλέξης Τσίπρας καλείται, και μετέχει ως παρατηρητής, στις συνόδους του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Φωτογραφίζεται μάλιστα στο «οικογενειακό κάδρο». Ο επικεφαλής των σοσιαλιστών ευρωβουλευτών Τζιάνι Πιτέλα στηρίζει θερμά την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ο Ολάντ, ο Γκάμπριελ, ο Κόρμπιν, ο Ντα Κόστα, ο Αμόν, ο Σουλτς, ο Ρέντζι, σχεδόν όλοι οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές και σοσιαλδημοκράτες ηγέτες μονάχα καλά λόγια έχουν να πουν για τον Τσίπρα και την προσπάθειά του. Το ίδιο και οι επιφανέστεροι διανοητές του χώρου. Οι τελευταίοι αναγνωρίζουν μάλιστα, και το τεκμηριώνουν εγκύρως, ότι για την «αριστερή στροφή» της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας, ρόλο καταλύτη έπαιξε η πρωταγωνιστική παρουσία του Έλληνα πρωθυπουργού στην ευρωπαϊκή σκηνή, από το 2015 ήδη, ακόμη και με τον εξαναγκασμό του σε συμβιβασμό το περσινό καλοκαίρι. Αυτή η «αριστερή στροφή» της Σοσιαλδημοκρατίας που, χωρίς αμφιβολία, συνιστά το νέο στοιχείο στα ευρωπαϊκά πράγματα. Το όντως πολύ ενδιαφέρον νέο στοιχείο, που διαμορφώνει ελπίδες για προοδευτική αλλαγή των ευρωπαϊκών συσχετισμών...

Κι εδώ σ’ εμάς; Εδώ σ’ εμάς, λοιπόν, οι φερόμενοι ως σοσιαλδημοκράτες ή ως κεντροαριστεροί (σχηματισμοί και προσωπικότητες), κάποιοι μετέχοντες μάλιστα στο ΕΣΚ, πορεύονται με το σύνθημα «Ένας είναι ο εχθρός - Ο ΣΥΡΙΖΑ ο κακός». Και το εννοούν. Συναγωνίζονται σε άναρχη αντιΣΥΡΙΖΑ επιθετικότητα. Με μόνη τη Φώφη Γεννηματά να προσπαθεί κάπως να ακολουθήσει, ή να δηλώνει πως ακολουθεί, πολιτική «ίσων αποστάσεων» απέναντι στην Αριστερά και τη Δεξιά. Με πρακτική πάντως όλως αναντίστοιχη προς τις διακηρύξεις της. Μια και διεκδικεί κι εκείνη, με αξιώσεις, τα πρωτεία στην προνομιακή κατά της Αριστεράς επιθετικότητα...

 

Με την ατζέντα του Τόνι Μπλερ...

Ρωτήθηκε, προ ημερών η Άννα Διαμαντοπούλου, σε ραδιοφωνική της συνέντευξη, αν τάσσεται υπέρ των ίσων αποστάσεων ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και στη Ν.Δ. Και σαν να ανατρίχιασε και μόνο από την ερώτηση. «Όχι βέβαια» απάντησε. Εξηγώντας πως η Ν.Δ. είναι ένα κανονικό συντηρητικό κόμμα ευρωπαϊκού τύπου, ενώ περιέγραψε τον ΣΥΡΙΖΑ κάπως ως πολιτική ανορθοδοξία, ως σφάλμα της φύσης, που καλό θα είναι να εξαφανιστεί από προσώπου Γης.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος κουνάει το δάχτυλο στο ΠΑΣΟΚ, «να εγκαταλείψει τις αμφισημίες και τους επαμφοτερισμούς». Και τέρμα «το φλερτ με τον ΣΥΡΙΖΑ» εντέλλεται. Δείχνοντας, με τον τρόπο του, ως μονόδρομο, ως τον μόνο δρόμο της αρετής τη συνεργασία με τη Δεξιά. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος, εκείνος που τράβηξε (και εξακολουθεί να τραβάει) το κόμμα του πίσω, πολύ πίσω, απελπιστικά πίσω.

Ο βουλευτής Αμυράς του Ποταμιού δηλώνει πως «προτιμάει χίλιες φορές τον Μητσοτάκη από τον Τσίπρα». Ενώ ο άλλος ποταμίσιος, ο Φωτήλας, έχει ήδη προσχωρήσει στην ευρύχωρη αγκαλιά του Κυριάκου.

Και οι αρχηγοί, όλοι οι -κατά δήλωσή τους- κεντροαριστεροί ή σοσιαλδημοκράτες αρχηγοί πολιτεύονται σήμερα προς εμμονικά αντιΣΥΡΙΖΑ κατεύθυνση. Και δεν είναι, να πεις, ότι αφού ο ΣΥΡΙΖΑ είναι που κυβερνά, δεν κάνουν παρά το θεσμικό τους καθήκον ως αντιπολιτευόμενοι. Την ίδια ακριβώς πολιτική συμπεριφορά επιδείκνυαν και όταν ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν στην αντιπολίτευση. Με το που άρχισε να γίνεται «επικίνδυνος». Επιβεβαιώνοντας έτσι την κρίση ταυτότητας, προσανατολισμού και στρατηγικής, από την οποία, εδώ και χρόνια, μαστίζεται η καθ’ ημάς Σοσιαλδημοκρατία. Επίμονα προσκολλημένη στην εποχή και στην ατζέντα του Τόνι Μπλερ. Σε θεαματική αντίθεση προς τη στάση των Ευρωπαίων συντρόφων τους. Και πίσω, πολύ πίσω ακόμη και από την εποχή και τις επιλογές της Ένωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου, της περιόδου 1961-1967. Όταν ο «διμέτωπος αγώνας» κατά της Δεξιάς και της Αριστεράς διέθετε τεκμήρια πολιτικής γνησιότητας.

Οπότε για ποια «Κεντροαριστερά» θα μπορούσε να μιλήσει κανείς σήμερα; Όταν οι φορείς και τα στελέχη της δεν σέβονται καν το δεύτερο συνθετικό της πολιτικής ταμπέλας την οποία διεκδικούν. Και οι οποίοι, ας μην υπάρχει επ’ αυτού αμφιβολία, θα δουν την προίκα τους να συρρικνώνεται ακόμη περισσότερο στις προσεχείς εκλογές. Μια και, συστηματικά, δουλεύουν για λογαριασμό της Δεξιάς του Κυριάκου. Στέλνοντας τον κόσμο τους εκεί, αντιαριστερά φορτισμένο, πακεταρισμένο και ασυνόδευτο...

Δείτε όλα τα σχόλια