Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Καμαρώστε ευρωπαϊστές!

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης δεν φαίνεται να έχει πρόβλημα με το αν ο Τσίπρας θρησκεύεται ή όχι. Τον δέχεται, συζητούν, συνεργάζεται μαζί του. Ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών επίσης δεν φαίνεται να έχει πρόβλημα. Κι εκείνος συνεργάζεται μια χαρά με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης δεν φαίνεται να έχει πρόβλημα με το αν ο Τσίπρας θρησκεύεται ή όχι. Τον δέχεται, συζητούν, συνεργάζεται μαζί του. Ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών επίσης δεν φαίνεται να έχει πρόβλημα. Κι εκείνος συνεργάζεται μια χαρά με τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Η Ν.Δ. όμως έχει πρόβλημα. Και όχι μόνο, αλλά το ανάγει σε μείζον πολιτικό ζήτημα. Απαιτώντας από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης πιστοποιητικό θρησκευτικών φρονημάτων. Το πιθανότερο είναι πως τη βρίσκει με τα πιστοποιητικά φρονημάτων, γενικώς. Το παραταξιακό DNA βλέπεις, σκληρό καρύδι...

 

Ε, ναι, καλά καταλάβατε, ο Διαφωτισμός δεν έχει ακόμη χτυπήσει την πόρτα της Ν.Δ. Σε κανάν αιώνα ίσως, μπορεί. Και δεν πρόκειται ακριβώς για τη Ν.Δ. του Σαμαρά, την πιο σκληρή Δεξιά από ιδρύσεως. Και ο Καραμανλής, αν θυμάστε, στήθηκε οικογενειακώς στην ουρά, για να ψηφίσει στο «δημοψήφισμα» του Χριστόδουλου για τις ταυτότητες. Η -κατά Χριστόδουλο- «δεξιά του Κυρίου», η δυναμικά ενεργοποιούμενη σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις, σε πρωταγωνιστικό ρόλο και πάλι. Με τη σημερινή Δεξιά, τη Ν.Δ. του Σαμαρά, σε ρόλο ιεροεξεταστή, να ξεδιπλώνει όλο το σκοταδιστικό της οπλοστάσιο, κατευθείαν από τις πιο μαύρες εποχές της μετεμφύλιας περιόδου. Στην προσπάθειά της ν' αντιμετωπίσει τη δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ. Κάνοντας πως δεν καταλαβαίνει γιατί οι περισσότεροι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, και ο αρχηγός του, δεν σηκώνουν το χέρι κατά τις ορκωμοσίες στη Βουλή. Ή κάνοντας πως δεν ξέρει πως η σχέση του ανθρώπου, του κάθε ανθρώπου, με το θείο, με την πίστη, είναι καθαρά προσωπική, αυστηρά ιδιωτική υπόθεση, είναι σχέση συνείδησης. Και δεν αφορά απολύτως κανέναν. Παρά μόνο τον ίδιο.

Από κει και πέρα, το μόνο σχετικό ζήτημα που πράγματι έχει πολιτικό ενδιαφέρον είναι πώς σκοπεύει να πολιτευτεί ως κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην ελλαδική Εκκλησία. Αυτό μάλιστα, αυτό θα μπορούσε να το ρωτήσει η Ν.Δ. Ή να τον κρίνει για το αν επιδεικνύει το σεβασμό που πρέπει στις παραδόσεις (και τις θρησκευτικές παραδόσεις) του λαού μας. Όμως όχι, η Ν.Δ. μένει και επιμένει στο τι θεό πιστεύει ο καθένας. Όπισθεν ολοταχώς στον Μεσαίωνα.

Το ζήτημα θα σήκωνε μονάχα καζούρα. Αν δεν ήταν βαθύτατα πολιτικό. Αν δεν αποτύπωνε την ιδεολογική, πολιτική και αισθητική οπισθοδρόμηση του κόμματος που μας κυβερνά. Ή ίσως την άκρα ιδιοτέλειά του. Στην προσπάθειά του να κολακεύσει (και να προσεταιρισθεί) ιεράρχες τύπου Καλαβρύτων, Πειραιώς, Θεσσαλονίκης, Αλεξανδρουπόλεως κ.λπ. Και να τρομοκρατήσει τμήματα του πληθυσμού, που η ίδια έχει κρατήσει σε πνευματική καθυστέρηση.

Α ναι, ο Διαφωτισμός δεν έχει ακόμη χτυπήσει την πόρτα της Ν.Δ. Σε κανάν αιώνα ίσως, μπορεί...

Το μέτρο του πολιτισμού μας

Το δεύτερο, το όχι λιγότερο σοβαρό, σύμπτωμα ιδεολογικής οπισθοδρόμησης, το εκδηλωθέν κι αυτό στις μέρες μας, αφορά τον άλλο, τον ελάσσονα κυβερνητικό εταίρο. Και μας ήρθε από την Αμερική. Εκεί όπου ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, απαντώντας στην -αυστηρή!- παρατήρηση του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Τζον Κέρι, για την εξαφάνιση του Χριστόδουλου Ξηρού, είπε ότι «πρόκειται για άθλια εφαρμογή ενός άθλιου νόμου». Και ως προς μεν την «άθλια εφαρμογή», σηκώνει πολλή συζήτηση. Αλλά «άθλιος νόμος» η δυνατότητα παροχής αδειών στους κρατουμένους, γιατί;

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, λοιπόν, ο διακεκριμένος νομικός, ο καθηγητής του πανεπιστημίου, ο σοσιαλδημοκράτης, ο Ευρωπαίος πολιτικός, αποκηρύσσει το ευρωπαϊκό δικαιϊκό σύστημα, αρνείται τον ευρωπαϊκό νομικό πολιτισμό, λοιδορεί τις ίδιες τις αξιακές κατακτήσεις της ευρωπαϊκής ιδέας. Απολογούμενος στον Αμερικανό επίσημο. Στην προσπάθειά του να κολακεύσει τις δικές του περί δικαίου αντιλήψεις. Όπως ακριβώς έκανε και ο Αντώνης Σαμαράς ενώπιον της Μέρκελ. Μ' εκείνο το αλησμόνητο «ανθρώπινα τα λάθη». Όταν η Γερμανίδα καγκελάριος τον «μάλωσε» για το αντιμνημονιακό του παρελθόν. Και βέβαια, το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου δεν βρήκε τίποτα να πει για το περί της αθεΐας του Τσίπρα παραλήρημα του κυβερνητικού του εταίρου. Παρά μόνο ότι, περίπου, φταίνε εξίσου και οι δύο.

Τι τα θέλετε, για τον Σαμαρά αλλά και για τον Βενιζέλο φαίνεται πως ο κατήφορος δεν έχει πάτο. Κυριολεκτικά. Κι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με τα Μνημόνια και με τις πολιτικές που τα υπηρετούν. Δεν έχουμε να κάνουμε με το δίπολο Μνημόνιο - αντιμνημόνιο, ή για δεν ξέρω εγώ ποιες άλλες διαχωριστικές γραμμές. Εδώ μιλάμε για τις αρχές τις στοιχειώδεις του σύγχρονου κόσμου. Εδώ μιλάμε για τις θεμελιώδεις ευρωπαϊκές αξίες. Εδώ μιλάμε για τα ζητήματα, για τις επιλογές και για τις στάσεις που από χέρι ορίζουν το μέτρο του πολιτισμού μας...

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Δύο αντιλήψεις, δύο δρόμοι

Μετά τις Πρέσπες, η συζήτηση για τη Συνταγματική Αναθεώρηση ήταν ακόμα μία καθαρή αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο γραμμές: αυτή που αντιλαμβάνεται ως πρόοδο τον δημοκρατικό θεσμικό εκσυγχρονισμό της...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο