Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Χάνει την πρωτοβουλία των κινήσεων ο Σαμαράς

Δεν είναι πολλοί πλέον όσοι αμφιβάλλουν για το ότι, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο νικητής στις ευρωεκλογές του προσεχούς Μαΐου. Κι ότι από 'κεί και πέρα θα δρομολογηθούν εξελίξεις, πυκνές εξελίξεις, εξελίξεις ανατροπής.

Δεν είναι πολλοί πλέον όσοι αμφιβάλλουν για το ότι, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ο νικητής στις ευρωεκλογές του προσεχούς Μαΐου. Κι ότι από 'κεί και πέρα θα δρομολογηθούν εξελίξεις, πυκνές εξελίξεις, εξελίξεις ανατροπής. Εάν, φυσικά, η σημερινή κυβέρνηση έχει φτάσει ώς εκεί. Καθώς συρρικνώνεται όλο και περισσότερο η συμπολιτευτική πλειοψηφία, προσεγγίζοντας τα -κατώτερα- όριά της. Και καθώς το -μοιραίο πλέον- «τυχαίο ατύχημα» καραδοκεί σε κάθε στροφή του δύσβατου κυβερνητικού δρόμου.

Έτος εκλογών έτσι κι αλλιώς το 2014, για αίσιον και ευτυχές δεν το βλέπω για μας εδώ, να δούμε μονάχα μπας και στις 365 ημέρες του κρύβεται κάπου η ελπίδα...

Δύσκολα ξεκινά το 2014 για τον πρωθυπουργό και για την κυβέρνησή του. Και τούτο ανεξαρτήτως των εν όψει νέων μέτρων, ανεξαρτήτως και του -βέβαιου για πολλούς- νέου Μνημονίου. Και μόνη η «ωρίμανση» των παλαιών μέτρων φτάνει και περισσεύει. Φτάνει ώστε η ελληνική κοινωνία να γονατίσει ακόμη περισσότερο. Και να περισσέψει η απόγνωση για τους Έλληνες πολίτες, μαζί με την απόλυτη απαισιοδοξία για το μέλλον. Έτσι ώστε, σε συνδυασμό και με την απελπιστικά ισχνή πλέον κυβερνητική πλειοψηφία, σε συνδυασμό και με την υστέρησή του στις δημοσκοπήσεις, τείνει να απολεσθεί για λογαριασμό του Αντώνη Σαμαρά το χαρτί των πολιτικών πρωτοβουλιών. Ξέρει καλά ο πρωθυπουργός πως σε λίγο δεν θα είναι σε θέση παρά να παρακολουθεί τις εξελίξεις. Και να τρέχει να τις προλάβει. Δίχως να τα καταφέρνει.

Οι δύο κοινοβουλευτικές ομάδες στις οποίες στηρίζεται η κυβέρνηση δεν παρέχουν εχέγγυα σταθερότητας και σιγουριάς, κάθε άλλο. Προχθές ήταν η Τζάκρη, χθες ο Πολύδωρας. Αύριο ποιος; Ποιοι;

Το Μέγαρο Μαξίμου δεν μπορεί παρά να αφουγκράζεται τον εκνευρισμό των «αγανακτισμένων» βουλευτών της Ν.Δ. Και δεν μπορεί παρά να παρακολούθησε το «ρεπορτάζ» της προχθεσινής συνόδου της ΚΠΕ του ΠΑΣΟΚ. Και νάβγαλε τα συμπεράσματά του. Οπότε τι; Θα κάτσει να περιμένει το μοιραίο;

Προς τετραπλή κάλπη;

Γράφεται τις τελευταίες μέρες πως είναι πολύ πιθανό ο Αντώνης Σαμαράς να επιλέξει αιφνιδιασμό μέσω της προσφυγής σε πρόωρες εκλογές μέσα στους πρώτους μήνες του νέου χρόνου. Προκειμένου να προλάβει τα κακά μαντάτα του Μαΐου. Και τις από 'κεί και πέρα ανεξέλεγκτες εξελίξεις. Μπορεί, δεν αποκλείεται. Αν και σ' αυτή την περίπτωση θα πρόκειται για επιλογή φυγής. Για επιλογή απόδρασης. Ανάλογης μ' εκείνη του Κώστα Καραμανλή το 2009. Αφού θα είναι απολύτως βέβαιη η ευρεία ήττα. Εξάλλου η ευρωπαϊκή προεδρία συνιστά ένα είδος δέσμευσης, μάλλον αποτρεπτική του ενδεχομένου.

Πολύ πιο πιθανό και πιο λογικό μοιάζει το σενάριο των τετραπλών εκλογών τον Μάιο. Εκεί όπου, μαζί με τη δημοτική, την περιφερειακή και την ευρωπαϊκή, θα μπορούσε να στηθεί και κάλπη εθνικών εκλογών. Με την ελπίδα ότι η λαϊκή δυσαρέσκεια θα διοχετευτεί κατά κύριο λόγο στις τρεις πρώτες. Και θα παραμείνει σχετικά «καθαρή», για λογαριασμό της Ν.Δ. και των συμμάχων της, η κάλπη των εθνικών εκλογών. Προσδοκία πιθανώς ενισχυμένη από κάποιους θετικούς δείκτες οι οποίοι θα μπορούσαν ίσως να παρουσιαστούν Μάρτιο με Απρίλιο, με τη λήξη των τρεχουσών μνημονιακών υποχρεώσεων. Εάν, φυσικά, δεν προβάλει τότε απειλητική η ανάγκη νέας δανειοδότησης, νέου Μνημονίου, νέων μέτρων.

Έχει πράγματι στέρεες βάσεις το σενάριο. Και, απ' ό,τι όλα δείχνουν, έχει γίνει αντικείμενο συστηματικής επεξεργασίας από το πρωθυπουργικό περιβάλλον. Η υλοποίησή του τελεί, ωστόσο, υπό τρεις βασικές προϋποθέσεις. Να έχει, πρώτα - πρώτα, καταφέρει η κυβέρνηση να φτάσει ώς τον Μάιο. Πράγμα όχι και τόσο απλό, σε κάθε περίπτωση. Τα δημοσκοπικά δεδομένα της εποχής, δεύτερον, να είναι τέτοια που θα επιτρέπουν την επιτυχή έκβαση του πειράματος. Να πρόκειται δηλαδή για ευρήματα λίγο - πολύ διαχειρίσιμα. Και θα πρέπει, τέλος, να μπορεί η κυβέρνηση να μιλά για απλή λαϊκή δυσαρέσκεια. Τέτοια που θα μπορούσε πιθανώς να διοχετευτεί προς τις τρεις «εύκολες» κάλπες. Για δυσαρέσκεια που θα μπορούσε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να τιθασευτεί. Και δεν θα πρόκειται για λαϊκή οργή. Η οποία, όταν υπάρχει, δεν κουμαντάρεται με τίποτα. Σαρώνει τα πάντα...

Δείτε όλα τα σχόλια