Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Γ. Μπουρνούς: 4ο Συνέδριο ΚΕΑ - Να τολμήσουμε να νικήσουμε!

Τρέμουν οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Δεξιά, οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Φιλελεύθεροι, τις επερχόμενες Ευρωεκλογές του Μαΐου. Γιατί καταλαβαίνουν ότι τον προσεχή Μάιο η νεοφιλελεύθερη συναίνεση θα δεχθεί ισχυρότατο πλήγμα από τη λαϊκή ετυμηγορία.

Του Γιάννη Μπουρνούς*

Τρέμουν οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Δεξιά, οι Σοσιαλδημοκράτες και οι Φιλελεύθεροι, τις επερχόμενες Ευρωεκλογές του Μαΐου. Γιατί καταλαβαίνουν ότι τον προσεχή Μάιο η νεοφιλελεύθερη συναίνεση θα δεχθεί ισχυρότατο πλήγμα από τη λαϊκή ετυμηγορία.

Γι αυτό κι επιστρατεύουν κάθε δυνατό μέσο εκφοβισμού και ποδηγέτησης των ευρωπαϊκών λαών. Μεγιστοποιούν την καταστολή, καταπατούν δημοκρατικές, συνταγματικές λειτουργίες, φιμώνουν τα εθνικά κοινοβούλια και το Ευρωκοινοβούλιο. Στο πλάι τους έχουν τα κυρίαρχα ευρωπαϊκά ΜΜΕ, που δεν τηρούν πια ούτε τα ελάχιστα προσχήματα. Κινδυνολογούν για την άνοδο της ακροδεξιάς και την ίδια ώρα αποκρύπτουν παντελώς ότι η άνοδος αυτή τροφοδοτείται από την βίαιη περιθωριοποίηση και την απελπισία των λαϊκών στρωμάτων εξαιτίας της ίδιας της νεοφιλελεύθερης επίθεσης των κυρίαρχων δυνάμεων της Ε.Ε. Αυτό που ανησυχεί στην πραγματικότητα τις κυρίαρχες δυνάμεις δεν είναι τόσο η άνοδος διαφόρων απίθανων λαϊκιστικών δεξιών μορφωμάτων, όπως το UKIP (Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου) του ανεκδιήγητου δημαγωγού Νάιτζελ Φάρατζ ή οι γραφικοί "Αληθινοί Φινλανδοί" του Τίμο Σόινι. Άλλωστε, το ίδιο το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα έχει στις τάξεις του εσμό κομμάτων και ηγετών από χώρες εντός κι εκτός Ε.Ε. που μόνο δημοκράτες ή έστω δημοκρατικότερους της Λεπέν δεν τους λες, με πρώτο και καλύτερο τον ρατσιστή, αντισημίτη και συνομωσιολόγο Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία ή τον προσφάτως αποπεμφθέντα Μπερλουσκόνι στην Ιταλία, ή τον πρώην μπράβο του Ζίφκοφ, Μπορίσοφ στη Βουλγαρία ή ακόμη και τον μεγαλοϊδεάτη Γκρουέφσκι στην ΠΓΔ Μακεδονίας.

Αυτό, όμως, που πραγματικά φοβάται η "Ιερά Συμμαχία" της Κομισιόν και της Τρόικα είναι κάτι άλλο. Είναι η εν εξελίξει διαμόρφωση ενός πλατιού, ενωτικού, κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος, με πρωταγωνίστριες μια σειρά από αναδυόμενες δυνάμεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (με πρωτοπόρο το ΣΥΡΙΖΑ). Το κοινωνικοπολιτικό αυτό ρεύμα δεν ενισχύεται μόνο επειδή η Ευρωπαϊκή Αριστερά γίνεται "καλύτερη" στο να ασκεί κριτική στο νεοφιλελευθερισμό, την αρχιτεκτονική της Ε.Ε., την Τρόικα, τα Μνημόνια και τη στρατηγική της λιτότητας. Ενισχύεται, γιατί κομμάτια της πολύμορφης Ευρωπαϊκής Αριστεράς, παρά τις επιμέρους αδυναμίες και την ανισομερή ανάπτυξη από χώρα σε χώρα, καταφέρνουν την τελευταία περίοδο να διαμορφώσουν, σε συνέργεια με τα κινήματα αντίστασης, τις προϋποθέσεις για τη σταδιακή συγκρότηση ενός αντι-ηγεμονικού μπλοκ, που, βασιζόμενο στο εναλλακτικό μας πρόγραμμα, αμφισβητεί έμπρακτα τον παρόντα συσχετισμό δύναμης και διεκδικεί με αξιώσεις την ανατροπή του.

Η Αριστερά, οικοδομώντας το δικό της, αυτόνομο πολιτικό σχέδιο, απεγκλωβίζεται από λογικές συμπληρωματικών ρόλων, αποκτά αυτοπεποίθηση, δοκιμάζει και δοκιμάζεται, ακούει και ακούγεται, επηρεάζει και επηρεάζεται από αυτούς που ο Ετιέν Μπαλιμπάρ χαρακτηρίζει ως "μη πολίτες", αυτούς που στους καιρούς της κρίσης χάνουν κάθε πρόσβαση σε κοινά αγαθά, βασικές υπηρεσίες, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα: Τους αναλώσιμους επισφαλείς εργαζόμενους των ατομικών συμβάσεων, τις διπλά εκμεταλλεύσιμες γυναίκες, τους μετανάστες, τη νέα "στρατιά" του επιστημονικού προλεταριάτου που γυρίζει από χώρα σε χώρα προς αναζήτηση καλύτερης τύχης.

Αυτό, άλλωστε, αποτελεί εύρημα όλων των πρόσφατων ερευνών γνώμης ανά την Ευρώπη: Η ευρωπαϊκή ριζοσπαστική Αριστερά εμφανίζει δυναμική ικανή να τη φέρει από τη μειονεκτική 6η θέση δυναμικότητας που κατέχει σήμερα στο Ευρωκοινοβούλιο, ακόμη και στο διπλασιασμό των εδρών της, γεγονός που καταδεικνύει ότι το εναλλακτικό, φιλολαϊκό πολιτικό σχέδιο εξόδου από την καπιταλιστική κρίση βρίσκει ολοένα και πλατύτερη αποδοχή στις τάξεις των Ευρωπαίων εργαζομένων και ανέργων και της επισφαλούς νεολαίας. Οι έρευνες γνώμης φέρνουν δυνάμεις της Αριστεράς σε θέση νίκης στην Ελλάδα και αξιοσημείωτης ανόδου στην Ισπανία, τη Δανία, την Ιρλανδία, την Τσεχία και άλλού.

Το αυτόνομο πολιτικό σχέδιο της Αριστεράς και η πρωταγωνιστική της παρουσία στους αναπτυσσόμενους κοινωνικούς αγώνες στην εποχή της κρίσης, με απαρχή την έκρηξη του κινήματος των πλατειών, αλλά και τις πρωτοβουλίες υπερεθνικού συντονισμού των ευρωπαϊκών συνδικάτων, δημιουργούν, λοιπόν, το έδαφος για τη δυναμική ενίσχυση της εναλλακτικής πρότασης σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Και αυτή η αναβαθμισμένη παρουσία μας πρέπει να αξιοποιηθεί για τη ριζοσπαστικοποίηση της πολιτικής ατζέντας και την αναβάθμιση της σύγκρουσης πάνω στα πραγματικά επίδικα της κρίσης.

Η Ευρωπαϊκή Αριστερά ορθά εκτίμησε από τις απαρχές της κρίσης ότι το επίδικο από πλευράς κυρίαρχων δεν ήταν ούτε η επίλυση της κρίσης χρέους, ούτε η δημοσιονομική "τακτοποίηση" των "άτακτων" κρατών-μελών της Ευρωζώνης. Από την πρώτη στιγμή μιλήσαμε για την αξιοποίηση εκ μέρους του μεγάλου κεφαλαίου της κρίσης ως ευκαιρία για τη βίαιη υποτίμηση της εργασίας, τη μεγιστοποίηση της καπιταλιστικής κερδοφορίας, την ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών υπηρεσιών και των φυσικών πόρων και την "απαλλαγή" από τη "βάσανο" των μεταπολεμικών κοινωνικών κατακτήσεων.

Σε πείσμα όσων ανάλωναν και αναλώνουν το χρόνο τους εκφωνώντας προφητείες για το χρόνο ή τις πιθανότητες θανάτου της Ευρωζώνης, καταδείξαμε ότι η εναλλακτική στρατηγική δεν χωράει στον οικονομισμό του παρελθόντος, δεν χωράει στις μεταφυσικές αναλύσεις περί "νομισματικού σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα", αλλά ούτε στις δοξασίες των νεο-κεϋνσιανών οικονομολόγων, που υποτιμούν την έκβαση της ταξικής πάλης και περιορίζονται στην επίκληση της ανάγκης για διορθωτικές ρυθμίσεις και ηπιότερη προσαρμογή.

Αντιθέτως, διαγνώσαμε εγκαίρως και έγκυρα, ότι η βίαιη ομογενοποίηση των συνθηκών εκμετάλλευσης, ξεκινώντας από τις χώρες όπου εφαρμόζονται Μνημόνια και προγράμματα σαρωτικών νεοφιλελεύθερων αναδιαρθρώσεων, οδηγεί στην επιτάχυνση της ομογενοποίησης των ταξικών διεκδικήσεων των εργαζομένων: Οι λαϊκές τάξεις και τα μικρομεσαία στρώματα της Ελλάδας, της Πορτογαλίας, της Ισπανίας κ.α. αρχίζουν πλέον να "συγκλίνουν" ως προς τους όρους διαβίωσης με τα αντίστοιχα κοινωνικά στρώματα στη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Ουγγαρία, την Τσεχία κ.α., ενώ την ίδια ώρα 14 εκατομμύρια Γερμανοί ισοπεδώνονται από τον οδοστρωτήρα του "γερμανικού θαύματος", προσπαθώντας να επιβιώσουν κοντά ή και κάτω από τα όρια της φτώχειας.

 

Γι αυτό και δεν βλέπουμε την κρίση σαν μια αναμέτρηση μεταξύ εθνών ή κρατών, αλλά σαν την σκληρότερη και κρισιμότερη ταξική αναμέτρηση που γνώρισαν οι ευρωπαϊκοί λαοί μεταπολεμικά. Γι αυτό και εργαζόμαστε για το πανευρωπαϊκό μέτωπο αντίστασης, που, παίρνοντας ώθηση από την επερχόμενη ιστορική ανατροπή στην Ελλάδα, θα προωθήσει το σχέδιο για τη ριζική επανίδρυση της Ευρώπης, την απελευθέρωση από τα δεσμά του νεοφιλελευθερισμού, το ρίζωμα της πραγματικής δημοκρατίας, το μετασχηματισμό της οικονομίας σε οικονομία των αναγκών και τη ριζική αναδιανομή του πλούτου υπέρ των τάξεων που τον παράγουν.

Γνωρίζουμε τις μεγάλες δυσκολίες. Έχουμε αποκτήσει, όμως, και πλήρη συναίσθηση της ιστορικής μας αποστολής. Γνωρίζουμε ότι η νίκη των λαών δεν θα έρθει νομοτελειακά. Λαμβάνουμε, όμως, και τα μηνύματα των καιρών: Ο άλλος δρόμος πρέπει και μπορεί να ανοίξει.

 

* Ο Γιάννης Μπουρνούς είναι μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ και της απερχόμενης Εκτελεστικής Επιτροπής του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Δεν θα ξεχάσουμε

Δεν περίμενε κανείς πολλά από τις απολογίες των νεοναζί στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Ξέρετε, τα γνωστά. Η οργάνωση είναι θύμα παρεξηγήσεων και συκοφαντίας...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο