Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Γιατί Σακελλαροπούλου;

Το είδαμε να γίνεται πολλές φορές μετά το 1974. Τα κόμματα της Δεξιάς, όποιο πολιτικό προσωπικό κι αν διαθέτουν, όποιο κι αν είναι το στίγμα τους μεταξύ Κεντροδεξιάς και Άκρας Δεξιάς, επενδύουν σε πρόσωπα με αριστερή προέλευση...

Το είδαμε να γίνεται πολλές φορές μετά το 1974. Τα κόμματα της Δεξιάς, όποιο πολιτικό προσωπικό κι αν διαθέτουν, όποιο κι αν είναι το στίγμα τους μεταξύ Κεντροδεξιάς και Άκρας Δεξιάς, επενδύουν σε πρόσωπα με αριστερή προέλευση, αριστερές ρίζες ή προοδευτικό βηματισμό, όπως η Αριστερά και όχι η Δεξιά τον καταλαβαίνει. Για να εξασφαλίσουν έναν εισαγόμενο προοδευτισμό και να ξεπλύνουν αμαρτήματα που τα βαρύνουν.

Παραδείγματα; Ο μπαμπάς Μητσοτάκης διέπραξε συστηματικό «αριστερομάζωμα», είχε κορώνα στο κεφάλι του τον Βούλτεψη, έκανε τον Μίκη υπουργό Επικρατείας. Ο Καραμανλής έκανε μια σειρά «μετεγγραφές», με κορυφαία τον εκπρόσωπο της Ν.Δ. και της κυβέρνησής του. Δική του επιλογή, εξάλλου, ήταν και ο εαμικός Πρόεδρος Κάρολος Παπούλιας.

Ο Κυριάκος είχε πολλούς λόγους να επανέλθει στην παράδοση. Ο Άδωνις, ο Βορίδης, τα κλέη του Χρυσοχοΐδη, η θολή έως φαιά ατζέντα στο προσφυγικό, το τράκο στα ελληνοτουρκικά, απαιτούσαν μια φυγή προς τα μπρος. Εξ ου και στην προεδρική πασαρέλα είδαμε να παρελαύνουν ουκ ολίγα πρόσωπα της κατηγορίας που αναφέραμε. Μέχρι και η Δαμανάκη «έπαιξε». Ενώ αποκλείστηκαν επιφανείς όπως ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος, που έχουν στιγματιστεί για τη συγκρουσιακή τους στάση απέναντι στην Αριστερά.

Κι έτσι φτάσαμε στη Σακελλαροπούλου. Με εικόνα προοδευτική τόσο στη δικαστική όσο και στην προσωπική της ζωή. Τόσο σαφή, μάλιστα, ώστε ο ίδιος ο Μητσοτάκης να προκαλεί ότι η Αριστερά θα είχε μεγάλο πρόβλημα να μην την ψηφίσει.

Τι δηλούν όλα αυτά; Βιάστηκε να κοκορευτεί επάνω στον εξώστη ο Βορίδης για το τέλος της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς. Δικαίως οργίζονται οι Σαμαράδες, οι Βελόπουλοι και οι συναφείς. Ακόμα και σήμερα, παρά το αναπόφευκτο κόστος της κυβερνητικής πενταετίας, την πρωτοφανή στα μεταπολιτευτικά χρονικά αντιαριστερή προπαγάνδα και τη ριζική ανανέωση του αριστερού πολιτικού προσωπικού, οι ιδέες, η αισθητική, η αύρα της Αριστεράς, εξακολουθούν να έχουν το πάνω χέρι.

Το γιατί είναι πάρα πολύ απλό. Η Ιστορία, αγαπητοί μου, η Ιστορία. Χθεσινή και πρόσφατη. Που πιστοποιεί αρχές, εντιμότητα, αφοσίωση. Αφέλεια κάποτε, αλλά όχι κυνισμό. Και έχει συγγράψει το βιογραφικό της Αριστεράς, της εξέγερσης, της προόδου τόσο ανεξίτηλα, που καμιά προπαγάνδα και κανένα λάθος δεν μπορούν να το σβήσουν.

Από την άποψη αυτή μπορεί να αισθάνεται κάποια δικαίωση κανείς, παλιός ή νέος, για το γεγονός ότι ο Μητσοτάκης διάλεξε για τη συγκεκριμένη θέση το συγκεκριμένο πρόσωπο. Άλλο εντελώς πράγμα γιατί το έκανε -καμιά υποψία προοδευτικότητας επ’ αυτού. Και άλλο επίσης πώς θα εξελιχθεί μια επιλογή που έχει το ρίσκο της απειρίας και υπόκειται σε όλους τους κινδύνους της αιφνιδιαστικής εκτίναξης στην κορυφή του πολιτεύματος και στο κέντρο της δημοσιότητας. Επ’ αυτού, ουκ εά με καθεύδειν το του Σαρτζετάκη τρόπαιον...
 

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Επτά μήνες κυβέρνηση Μητσοτάκη: Γκέλες παντού

Επτά μήνες μετά τις εκλογές, η ελληνική πραγματικότητα επί κυβέρνησης Μητσοτάκη διαμορφώνεται ως εξής: Στο προσφυγικό, υπάρχει πλήρης απώλεια ελέγχου. Η κυβέρνηση είναι ανίκανη να θέσει στοιχειώδεις στόχους και να τους υλοποιήσει και έχει μετατραπεί σε ουρά των τοπικών της ακροδεξιών παραγόντων....

Δειτε ολοκληρο το αρθρο
Όλες οι Ειδήσεις