Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Τόσο μακριά, τόσο κοντά

Η Αθήνα ήταν καυτή και άδεια το βράδυ της Κυριακής, αλλά τα περισσότερα θερινά σινεμά υπόσχονται -και συνήθως το τηρούν- μια υποψία δροσιάς, μαζί με την απόλαυση της ταινίας.

 Στη δροσερή "Λάουρα" του Βύρωνα, λοιπόν, η ταινία ξεκίνησε καλοκαιρινά. Με μια παρέα που καταβροχθίζει καραβίδες σε μια ταβέρνα κοντά στη θάλασσα. Μια παρέα λαίμαργη και κακόγουστη, χαρούμενη και αλαζονική. Μια παρέα πολιτικών και επιχειρηματιών, όπως καταλαβαίνει σύντομα ο θεατής. "Μοιάζει να είναι η κλασσική παρέα τοπικών στελεχών του P.P. (σ.σ.: του Λαϊκού Κόμματος ή Partido Popular) και το τοπίο θυμίζει Βαλένθια", μου λέει η Ισπανίδα φίλη που κάθεται πλάι μου.

Βλέπουμε τον "Έκπτωτο" (El Reino) του Ισπανού σκηνοθέτη Ροδρίγο Σορογκόγιεν, ένα πολιτικό θρίλερ για τη διαφθορά, με πρωταγωνιστή ένα πολλά υποσχόμενο πολιτικό στέλεχος που ξέρει να κάνει μπίζνες, να λύνει προβλήματα και να μοιράζει λεφτά -χωρίς να αφήνει το δικό του πορτοφόλι παραπονεμένο- μέχρι που καλείται να γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος για να βγει λάδι το κόμμα του.

Η κάμερα ακολουθεί παντού τον Μανουέλ Λόπεζ Βιδάλ. Στο κολύμπι με την κόρη του, στο προσεγμένο του ντύσιμο στο εντυπωσιακό μπουντουάρ του, στα τραπεζώματα με τους πολιτικούς του φίλους, στη βόλτα με το σκάφος, όπου γιορτάζουν την απαλλαγή του κολλητού που πιάστηκε κλέπτων οπώρας, στις συζητήσεις που διαβεβαιώνει ότι όλα είναι υπό έλεγχο και κυρίως στην αγωνία και τις απελπισμένες κινήσεις του, όταν χάνεται ο έλεγχος. Όταν το κόμμα αποφασίζει ότι κάποιος πρέπει να θυσιαστεί για ένα... μικρό σκάνδαλο, ώστε να μην αποκαλυφθεί το μεγάλο και να μη θιγεί κανένας άλλος.

"Υπόθεση Λουρί"

Όποιος παρακολουθεί τα τεκταινόμενα στην Ισπανία τα τελευταία χρόνια θα θυμάται την "υπόθεση Λουρί", από τον επιχειρηματία Φρανθίσκο Κορέα (ελληνιστί λουρί), που χρηματοδοτούσε σχεδόν τα πάντα στο Λαϊκό Κόμμα, από τα συνέδρια μέχρι τους προεκλογικούς αγώνες - τουλάχιστον στα χρόνια του Αθνάρ και του Ραχόι. Δισεκατομμύρια έρρευσαν στα ταμεία του Ρ.Ρ. κι άλλα τόσα παρακρατήθηκαν στις τσέπες των στελεχών που αναμείχθηκαν με τις βρόμικες μπίζνες στα ακίνητα και τους δημόσιους διαγωνισμούς. Το σύστημα ήταν απλό: Όποια επιχείρηση ήθελε για παράδειγμα να αναλάβει δημόσια έργα ή να χτίσει "νόμιμα" τεράστιες εκτάσεις στις ισπανικές παραλίες έδινε τη μίζα της στους πολιτικούς που έπαιρναν τις αποφάσεις. Σύμφωνα με τον -καταδικασμένο πλέον- ταμία του Ρ.Ρ. Λουίθ Μπαρσένας, το 3% του τζίρου.

Ο Κορέα τελικά έφαγε 50 χρόνια φυλακή, στην υπόθεση ενεπλάκησαν τουλάχιστον 900 στελέχη του Ρ.Ρ., αρκετά τη γλίτωσαν ελλείψει αποδείξεων και κάνουν ακόμη πολιτική, το κόμμα την πλήρωσε με τη συρρίκνωση των ποσοστών του.

Η διαφθορά δεν έχει πατρίδα

Ωστόσο, ο Σορογκόγιεν δεν θέλει να μιλήσει για τα σκάνδαλα του Ρ.Ρ. Δεν δίνει όνομα στο κόμμα, δεν μιλάει για συγκεκριμένες υποθέσεις. Προσπάθησε -και κατά τη γνώμη μου το κατάφερε- να κάνει μια παγκόσμια ταινία. Για τις υπόγειες σχέσεις πολιτικής και οικονομίας -και των μέσων ενημέρωσης-, για τη διαφθορά, για την αλαζονεία και την απουσία αναστολών στην υπεράσπιση του αθέμιτου πλουτισμού. Ο θεατής στην Ελλάδα, την Ιταλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Τουρκία -κι όπου αλλού- μπορεί να ονοματίσει διαφορετικά τον Λόπεζ Βιδάλ και τους φίλους του που γίνονται εχθροί του. Με ονόματα ελληνικά, ιταλικά, γερμανικά και πάει λέγοντας. Αν πάτε με παρέα να δείτε την ταινία -αξίζει τον κόπο!-, παίξτε το παιχνίδι "ποιος μου θυμίζει ποιον". Είναι διασκεδαστικό, αν και στην ουσία του θλιβερό.

 

Δείτε όλα τα σχόλια