Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Πέθανε ο θρυλικός παλαιστής Σαμψών

Έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα του Σαββάτου, περιστοιχισμένος από τα παιδιά του ο θρυλικός μασίστας Σαμψών, σε ηλικία 90 ετών.

Ο Σαμψών ή Γιάννης Κεσκελίδής ή Κεσκιλίδης όπως είνια το πραγματικό του όνομα άφησε την τελευταία του πνοή τις 6.15 τα ξημερώματα του Σαββάτου (25/5), από ανακοπή καρδιάς στο νοσοκομείο «Αγία Όλγα» όπου νοσηλευόταν με πνευμονία.

 

Ποιος ήταν ο Σαμψών (Γιάννης Κεσκελίδης)

Ο Γιάννης Κεσκελίδης ή Κεσκιλίδης, γεννημένος στην Καλαμαριά στις 5 Ιουνίου 1929, πιο γνωστός ως "Σαμψών", είναι παλαίμαχος Έλληνας πρωτοπαλαιστής και μασίστας.

 

Προέρχεται από οικογένεια ποντίων οι οποίοι έφθασαν και εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα ύστερα από τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Όταν ήταν ακόμα σε μικρή ηλικία η οικογένεια του μετακόμισε στην Αθήνα όπου ασχολήθηκε από μικρός με τον αθλητισμό, καθώς εντάχθηκε στο δυναμικό του Πειραϊκού Συνδέσμου, ως αθλητής ελευθέρας πάλης.

 

Τα επόμενα χρόνια διακρίθηκε σε σωρεία διοργανώσεων στη χώρα και στο εξωτερικό, ενώ από τη δεκαετία του '50 ασχολήθηκε με αγώνες επιδείξεως της τεράστιας δύναμής του σε ανοικτούς χώρους (πλατείες, πάρκα κλπ) δίνοντας παραστάσεις που τον κατέστησαν πάρα πολύ δημοφιλή, έως του σημείου από πολλούς να χαρακτηρισθεί σαν «λαϊκός ήρωας».

12-7.jpg

 

Το χτύπημα που του άλλαξε τη ζωή

 

Το σπινθηροβόλο βλέμμα του υπερήλικα Γιάννη Κεσκιλίδη ήταν το μόνο που θύμιζε τον θρυλικό Σαμψών, που με τους άθλους του μεγάλωσαν γενιές και γενιές.

 

«Νιώθω μοναξιά... Από τότε που έχασα τη γυναίκα μου, το στήριγμά μου, αφέθηκα. Ζω για να ζω. Η μόνη παρηγοριά μου πλέον είναι τα παιδιά και τα εγγόνια μου. Νοσταλγώ όσα έζησα όταν ο κόσμος με χειροκροτούσε στις αλάνες και τις πλατείες. Με αγάπησε ο κόσμος και τον αγάπησα πολύ. Όλα αυτά, όμως, είναι παρελθόν. Πλέον... σιωπή» είχε πει με τα μάτια του να δακρύζουν.

 

«Για μένα το χειροκρότημα ήταν τα πάντα. Ηταν μια δικαίωση και μια αναγνώριση. Ο κόσμος με λάτρεψε. Γύρισα όλη την Ελλάδα δεκάδες φορές, προσφέροντας θέαμα. Το ίδιο γύρισα και την Ανατολή. Πήγα παντού. Πόνεσα, μάτωσα, έσπασα σπόνδυλο, όμως άντεξα γιατί έπρεπε να επιβιώσει η οικογένειά μου.

 

Πλέον, κλείστηκα σπίτι. Δεν αντέχω...»\έλεγε με τα μάτια του να χαμηλώνουν σχεδόν βουρκωμένα.

 

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Δεκαπέντε μέρες

Μένουν ακριβώς δεκαπέντε μέρες για να μιλήσουμε στον κόσμο. Για να παρουσιάσουμε τον απολογισμό μας, ένα έργο που υλοποιήθηκε μέσα σε κλίμα σκληρής διαπραγμάτευσης, συγκρούσεων και ασφυκτικών περιορισμών και στη συνέχεια σχεδιάστηκε με κριτήριο τις ανάγκες των πολλών.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο