Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Γιώργος Τσαπέπας: Ο πατέρας των βαρελιών

Στη συμβολή των οδών Καρδίτσας και Επτανήσου στο Κάτω Χαλάνδρι, στο ισόγειο μια μικρής πολυκατοικίας, βρίσκεται η κάβα του Γιώργου. Μια κάβα που μετρά σχεδόν επτά δεκαετίες αδιάλειπτης παρουσίας και σήμερα έχει στα ράφια της κρασί απ’ όλη την Ελλάδα.

 Από τη Θράκη μέχρι την Κρήτη κι από τα Δωδεκάνησα μέχρι τη Φλώρινα.

Οι επιλογές γίνονται από μικρούς παραγωγούς, με κριτήριο, μεταξύ άλλων, όπως μας είπε ο Γιώργος, «να έχουν όσο το δυνατόν λιγότερα φάρμακα».

Έξω από την κάβα υπάρχουν όρθια μεγάλα ξύλινα βαρέλια τα οποία έχουν μετατραπεί σε γιγάντιες γλάστρες. Η παρουσία των βαρελιών, στην πραγματικότητα, παραπέμπει στο παρελθόν της κάβας, καθώς το κρασί που πουλούσε παλιότερα προερχόταν από τα ίδια της τα σπλάχνα.

Ο παππούς του Γιώργου, ο Γιάννης, είχε αμπέλια στα Μεσόγεια και από εκεί έφερνε μούστο για να γεμίζει τα βαρέλια, που τότε βρίσκονταν μέσα στο κατάστημα. Ο αριθμός τους έφτανε τα εξήντα. Σήμερα στην κάβα έχουν απομείνει μόνο τέσσερα, λέει με μια μικρή δόση νοσταλγίας ο Γιώργος. «Αυτά πρέπει να είναι κατασκευασμένα την εποχή του Μεσοπολέμου. Τα κράτησα για να έχω να βλέπω κάτι. Σαν ανάμνηση».

Η κάβα σταμάτησε τη δική της παραγωγή το 2007. «Υπήρχε μια φημολογία ότι θα κόψει τα βαρέλια η Ε.Ε. για υγειονομικούς λόγους και για να προλάβω εγώ τις αλλαγές αυτές, τα έκοψα πρώτος». Ο Γιώργος στράφηκε τότε στους ασκούς και στο λεγόμενο bag in box. «Μέσα στο κουτί υπάρχει μία σακούλα από αλουμίνιο, όπως στο γάλα, και όσο μειώνεται η ποσότητα του κρασιού συρρικνώνεται. Έτσι, δεν παίρνει αέρα και αποτρέπει την οξείδωση του κρασιού, που είναι ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς του».

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. «Εντάξει, ωραία η τεχνολογία, αλλά η παράδοση και η φυσική ομορφιά του ξύλου, του στεφανιού και της κάνουλας δεν αντικαθίστανται». Όπως θυμάται, τα βαρέλια τα είχαν σαν παιδιά τους. «Τα ξέραμε ένα προς ένα, τα είχαμε αριθμημένα, γνωρίζαμε τα χαρακτηριστικά τους. Ξέραμε τι κρασί κάνει το 12, τι κρασί κάνει το 3, το πράσινο, το μπλε, το βεραμάν. Είχαμε αγωνία, θυμάμαι, για το αποτέλεσμα από τη στιγμή που τα σφραγίζαμε με γύψο».

Ο λόγος που υπάρχει διαφορά στην ποιότητα μεταξύ των δύο μεθόδων είναι γιατί «τα βαρέλια είναι σαν τα δάχτυλα των χεριών. Δεν είναι όλα ίδια. Κάθε βαρέλι κάνει διαφορετικό κρασί, έχει διαφορετικό ξύλο, βγάζει διαφορετικές γεύσεις, έχει διαφορετικό επίπεδο ανθεκτικότητας και αντοχής». Σήμερα τα βαρέλια έχουν αποκτήσει άλλη χρήση. «Τα χρησιμοποιούμε για παλαίωση. Βάζουμε κρασί για έξι μήνες μέσα και το αφήνουμε να πάρει τη μυρωδιά του ξύλου».

Στην κάβα δουλεύει συνεργατικά με την αδερφή του. «Είμαστε εδώ μέσα από τα 15 μας. Έχουμε καθαρίσει τα βαρέλια, έχουμε μπει μέσα στα βαρέλια, τα έχουμε ξύσει, τα έχουμε πλύνει, ξέρουμε πώς βγαίνουν τα στεφάνια τους, πώς μπαίνουν τα στεφάνια τους».

Πριν καταλήξουν να βιοπορίζονται από αυτή τη δουλειά, είχαν ασχοληθεί και με άλλα πράγματα. «Εγώ είχα τελειώσει τη Βιομηχανική κι είχα δουλέψει στα λογιστικά σε διάφορες εταιρείες. Η αδερφή μου είχε ασχοληθεί με τη μόδα». Στο σημερινό τους επάγγελμα επικεντρώθηκαν γιατί τους ήταν «πολύ οικείο. Το αγαπούσαμε. Έπειτα, ήταν η συναναστροφή με τον κόσμο, γιατί ο κόσμος του κρασιού είναι υπέροχος. Δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρχει άνθρωπος που πίνει κρασί και να μην είναι καλός άνθρωπος. Γιατί το κρασί σημαίνει παρέα, δεν μπορείς να πιεις κρασί μόνος σου. Ένα ποτό θα πιεις μόνος σου. Το κρασί θέλει παρέα, θέλει συνεύρεση, μεράκι, θέλει αγάπη, θέλει συντροφικότητα. Αυτά τα στοιχεία προϋποθέτουν καλή διάθεση και καλούς ανθρώπους».

Μια ματιά στο παρελθόν είναι αρκετή για να μας πείσει. Όπως παρατηρεί σοφά ο Γιώργος, «το κρασί είναι ένα προϊόν αρχέγονο, όπως η αγάπη των ανθρώπων».

 

 

 

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

#erhetai_pizzaridis

Είναι κοινό μυστικό ότι η κυβέρνηση ανέθεσε στον Πισσαρίδη και την ομάδα του το τεχνοκρατικό «ξέπλυμα» των επιδιώξεων της διακυβέρνησης Μητσοτάκη.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο
Όλες οι Ειδήσεις