Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Γιούργκεν Κλοπ: Ο γητευτής των γηπέδων

Της Κάκης Μπαλή   Σχεδόν πίσω από κάθε άνθρωπο που έχει κάνει καριέρα στο ποδόσφαιρο κρύβεται ένας πιτσιρικάς τρελαμένος με την μπάλα. Ο Γιούργκεν Κλοπ ανήκει οριακά σ’ αυτή την κατηγορία. Μικρός...

Της Κάκης Μπαλή

 

Σχεδόν πίσω από κάθε άνθρωπο που έχει κάνει καριέρα στο ποδόσφαιρο κρύβεται ένας πιτσιρικάς τρελαμένος με την μπάλα. Ο Γιούργκεν Κλοπ ανήκει οριακά σ’ αυτή την κατηγορία. Μικρός ήταν τρελαμένος με το μπαλάκι του τένις - και ο πρώτος του αντίπαλος ήταν ο πατέρας του, που φρόντιζε να τον ισοπεδώνει στο γήπεδο. Ο Κλοπ συνήθιζε να διηγείται ότι έχανε συχνά 6-0, 6-0, κι όταν παραπονιόταν εντόνως ότι αυτό "δεν μου κάνει καθόλου κέφι", ο πατέρας του απαντούσε: "Νομίζεις ότι εμένα μου κάνει;".

Άγριος ήταν ο ανταγωνισμός πατέρα - γιου και λειτούργησε ως κινητήρια δύναμη για τον μικρό Γιούργκεν, που αποφάσισε πολύ γρήγορα ότι προτιμά ένα ομαδικό σπορ, όπως το ποδόσφαιρο, αντί για τη μοναχική τρεχάλα του τένις. Κι έτσι ξεκίνησε από τα τσικό της γειτονιάς του για να περάσει στα 16 του στη μεγαλύτερη ομάδα της περιοχής - πάντα στην τρίτη εθνική. Σε ένα φιλικό παιχνίδι ενάντια στην ισχυρή τότε Άιντραχτ της Φρανκφούρτης ο Κλοπ έβαλε το γκολ της τιμής, το 1-9. Κι εντυπωσίασε με το πείσμα του τον προπονητή της Άιντραχτ, ο οποίος έναν χρόνο μετά τον "αγόρασε" έναντι 12.000 μάρκων.

Ο Κλοπ ήταν 20 χρόνων - και έμεινε σχεδόν έναν χρόνο στον πάγκο. Η επόμενη στάση του -μακρόχρονη αυτή τη φορά- ήταν στην ομάδα του Μάιντς 05, η οποία στη δεκαετία του 1990 ανεβοκατέβαινε στην πρώτη εθνική. Στο Μάιντς έγινε περίπου κατά λάθος και προπονητής, το βράδυ της Αποκριάς, καθώς ο σύλλογος απέλυσε τον προπονητή του, που χρεώθηκε τον υποβιβασμό, και ο Κλοπ ως τραυματίας ήταν εύκαιρος να αναλάβει.

 

Τα θαύματα

 

Σε όλη του την προπονητική καριέρα, στο Μάιντς, στην Μπορούσια Ντόρτμουντ, στη Λίβερπουλ, από το 2001 μέχρι σήμερα ο Κλοπ ασχολούνταν με επικίνδυνες αποστολές. Πάντα κατάφερνε να εμψυχώνει τους παίκτες "να παλεύουν σαν πεινασμένα λιοντάρια" - κι ενίοτε έκανε θαύματα. Πολλές φορές το... θαύμα δεν έφτανε για την επίτευξη του στόχου -την άνοδο στην πρώτη εθνική, το πρωτάθλημα ή το Τσάμπιονς Λιγκ-, αλλά η προσπάθεια ήταν τόσο εντυπωσιακή, ώστε παίκτες και φίλαθλοι να νιώθουν περήφανοι και οι αντίπαλοι να υποβάλλουν τα σέβη τους.

Φέτος, ο Κλοπ με τη Λίβερπουλ έκανε από εκείνα τα... μαγικά που θα μείνουν στην ιστορία της στρογγυλής θεάς. Του πιστώνουν όλοι ότι πέτυχε να χαλυβδώσει τη θέληση των παικτών του για νίκη, σε βαθμό ώστε να ανατρέψουν το 3-0 σε βάρος τους από την Μπαρτσελόνα στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ με ένα εκπληκτικό 4-0. Μετά από αυτό, ο τελικός -νικηφόρος επίσης- πέρασε σχεδόν στα ψιλά. Σαν να ήταν μόνο η αφορμή για ένα γιγαντιαίο πάρτι στους δρόμους του Λίβερπουλ, μια φιέστα στα κόκκινα, με μισό εκατομμύριο κόσμο να γιορτάζει με την ομάδα και τον Κλοπ πρωταγωνιστή. Τον Κλοπ που καταφέρνει να τον αγαπούν όλοι.

Οι παίκτες του -στο Μάιντς, στην Μπορούσια, τη Λίβερπουλ- επειδή, εκτός από το νικάει, ξέρει και να χαμογελάει. Οι ομάδες επειδή τους είναι πιστός, δεν κάνει τη βεντέτα, ούτε αναζητά την επόμενη μετεγγραφή πίσω από τις πλάτες τους. Οι Εγγλέζοι στο Λίβερπουλ επειδή, αν και Γερμανός, είναι... ροκ. Και οι αριστεροί επειδή δεν ξεχνάει να λέει ότι "βέβαια, είμαι αριστερός".

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια