Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Μαζί δεν κάνουνε και χώρια δεν μπορούνε

Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και Όρμπαν

“Μπορούμε πραγματικά να κάνουμε ό,τι ρεπορτάζ θέλουμε. Δυστυχώς, δεν ενοχλούμε κανέναν ούτε όταν αποκαλύπτουμε σκάνδαλα ούτε όταν αναδεικνύουμε τα λάθη της κυβέρνησης. Ο Όρμπαν έχει την άνεση να μας αφήνει στην ησυχία μας. Έχει πείσει τους Ούγγρους ότι αυτός υψώνει το ανάστημά του στην Ευρώπη για χάρη τους. Και φροντίζει να στήνει έτσι τη νομοθεσία, ώστε να μην είναι καθόλου εύκολο για την Κομισιόν να τον κοντράρει, εάν βέβαια υποθέσουμε ότι το θέλει”. Αυτά έλεγε τις προάλλες σε μια εκδήλωση των Πράσινων στη Στουτγάρδη ο Μάρτον Γκέργκελι, διευθυντής σύνταξης του περιοδικού "HVG" στη Βουδαπέστη. Το "HVG" θυμίζει λίγο το γερμανικό "Spiegel" και είναι το δεύτερο σε κυκλοφορία στην Ουγγαρία. Έχει ένα πιστό φιλοευρωπαϊκό κεντροαριστερό κοινό, αλλά μηδενική παρέμβαση στην ισχυρή πλειοψηφία που στηρίζει τον Όρμπαν, τον “νεκρανεστημένο χάρη στα εγκληματικά λάθη της προηγούμενης κεντροαριστερής κυβέρνησης”, όπως λέει ο Γκέργκελι.

Ο Ούγγρος συνάδελφος προειδοποιεί ότι ο Όρμπαν ξέρει να παίζει το παιχνίδι “στα όρια”, ώστε αφενός να εμφανίζεται ως ο ισχυρός άνδρας που προστατεύει τη χώρα του από τις επιβουλές των Βρυξελλών και του Σόρος στο εσωτερικό του, αφετέρου να δυσκολεύει τους ευρωπαϊστές στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα να τον πετάξουν έξω. Κι αποδεικνύεται ότι έχει δίκιο. Μέχρι τώρα τουλάχιστον. Παρά την εμπρηστική καμπάνια που ξεκίνησε εδώ και δέκα μέρες ενάντια στον πρόεδρο της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ -που τον παρουσιάζει να επιβουλεύεται την Ουγγαρία με τη βοήθεια, εάν όχι υπό την καθοδήγηση, του Τζορτζ Σόρος- παρά την ξεκάθαρη άρνηση του Όρμπαν να αποδεχθεί τις κοινοτικές αποφάσεις για το προσφυγικό, το ΕΛΚ δεν τολμάει να τον εκδιώξει από την πολιτική του οικογένεια και την Κοινοβουλευτική Ομάδα στο Ευρωκοινοβούλιο. Με χαρακτηριστική καθυστέρηση μαζεύουν τώρα υπογραφές για... αναστολή της συμμετοχής του.

Η ακροβασία Βέμπερ

Ο επικεφαλής υποψήφιος του ΕΛΚ στις ευρωεκλογές Μάνφρεντ Βέμπερ είναι σε πολύ δύσκολη θέση. “Ο Βίκτορ Όρμπαν πρέπει να αλλάξει πορεία” λέει σε αυστηρό ύφος, επιμένοντας ότι η Ευρωδεξιά υπερασπίζεται πάντοτε τις αρχές της Ε.Ε. Ο Βέμπερ επιθυμεί αφενός να στηρίξει τον Γιούνκερ -κι αυτός γέννημα θρέμμα της Ευρωδεξιάς- που δέχτηκε την επίθεση Όρμπαν, αφετέρου να μη χάσει τη στήριξη του κόμματος του Ούγγρου πρωθυπουργού στην υποψηφιότητά του για την προεδρία της Κομισιόν. Στις συνεχείς εμφανίσεις του στη γερμανική τηλεόραση τις τελευταίες μέρες προσπαθεί να... σχετικοποιήσει την περίπτωση Όρμπαν: “Δεν είναι μόνο η Ουγγαρία”, λέει, “είναι και η σοσιαλιστική κυβέρνηση της Ρουμανίας που παραβιάζει τις ευρωπαϊκές αρχές. Είναι και η Σλοβακία που σκοτώνει δημοσιογράφους”. Και στο καυτό ερώτημα εάν θα πρέπει να αποκλειστεί το Fidesz του Όρμπαν από το ΕΛΚ αποφεύγει με μαεστρία να απαντήσει. Για δύο λόγους.

Πολιτικές μετατοπίσεις

Ο πρώτος λόγος έχει να κάνει με τη λαχτάρα για δεξιά στροφή που υπάρχει στους κόλπους πολλών παραδοσιακών χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων. Επί σειράν ετών στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες επικράτησε ένας “κεντρισμός”, μια “σούπα” στο κέντρο του άξονα Δεξιά - Αριστερά. Αυτόν τον πλήρωσε πρωτίστως η Σοσιαλδημοκρατία, με τη συρρίκνωση των δυνάμεών της σε πολλές χώρες, αλλά τώρα τον πληρώνει και η Χριστιανοδημοκρατία. Εάν ρίξει κανείς μια ματιά στη Γερμανία, την Αυστρία ή την Ισπανία, θα δει ότι τα παραδοσιακά δεξιά κόμματα αποπειρώνται μια επιστροφή στις συντηρητικές τους... ρίζες. Μπροστά στον νέο ηγέτη του ισπανικού λαϊκού κόμματος Πάμπλο Κασάδο, που θυμήθηκε την παράδοση του Φράνκο, ο Μαριάνο Ραχόι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί περίπου σοσιαλιστής. Ο Σεμπάστιαν Κουρτς στην Αυστρία έχει κάνει δέκα κλικ δεξιά σε σχέση με τους προκατόχους του στο αυστριακό Λαϊκό Κόμμα και δεν προσπαθεί καν για τα μάτια του κόσμου να διαφοροποιηθεί από τους ακροδεξιούς κυβερνητικούς του εταίρους. Αλλά και η διάδοχος της Μέρκελ στην προεδρία των Χριστιανοδημοκρατών στη Γερμανία, η Άνεγκρετ Κραμπ Κάρενμπαουερ, δηλώνει πίστη στο “πατρίς, θρησκεία, οικογένεια”. Αυτές οι μετατοπίσεις γίνονται υπό την πίεση της Ακροδεξιάς που ενισχύεται - και με την ερμηνεία ότι η ενίσχυσή της αυτή οφείλεται και στο “νέρωμα” των παραδοσιακών αρχών των συντηρητικών κομμάτων. Και, βεβαίως, κάνουν πολύ δύσκολη την καταδίκη του Όρμπαν.

Ο φόβος των συσχετισμών

Ο δεύτερος λόγος είναι οι ευρωεκλογές. Αν και θεωρείται βέβαιο ότι το ΕΛΚ θα αναδειχθεί πρώτο κόμμα στις εκλογές του Μαΐου, η εκλογική του δύναμη θα μειωθεί σε σχέση με το 2014. Σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση, αναμένεται να εκλέξει 183 ευρωβουλευτές (σε σύνολο 705, μετά την αποχώρηση των Βρετανών), από 217 που έχει σήμερα. Συνεπώς, η απώλεια των 13 ευρωβουλευτών του Fidesz, στην περίπτωση που εκδιωχθεί ο Όρμπαν από το ΕΛΚ, είναι σημαντική. Όπως είναι σημαντικός ο κίνδυνος να στηθεί μια ισχυρή Κοινοβουλευτική Ομάδα δεξιότερα του ΕΛΚ με τη συμμετοχή και του Όρμπαν σε συνεργασία με τον Σαλβίνι, τη Λεπέν, το Pis του Κατσίνσκι από την Πολωνία κ.λπ.

Ο Όρμπαν μέχρι τώρα έχει δείξει ότι δεν έχει καμία διάθεση να φύγει οικειοθελώς από το ΕΛΚ, καθώς “προσπαθεί να το αλώσει από μέσα”, όπως προειδοποιούν πολλά μέλη της ευρωδεξιάς πολιτικής οικογένειας. Άλλωστε, είναι χρήσιμο να ανήκει κανείς στις “μεγάλες” ευρωπαϊκές οικογένειες όταν αρχίζουν τα μεγάλα παζάρια για τις θέσεις. Οπότε, τόσο για το ΕΛΚ, όσο και για τον Όρμπαν ένα διαζύγιο έχει περισσότερα μειονεκτήματα απ’ όσα πλεονεκτήματα. Κι επειδή οι ευρωεκλογές αντιμετωπίζονται στο εσωτερικό κάθε χώρας ως εθνικές εκλογές -άλλοτε “χαλαρές” κι άλλοτε όχι-, ο Όρμπαν “τσαλακώνει” μεν την εικόνα του ΕΛΚ, αλλά δεν λειτουργεί ως φόβητρο στους ανά χώρα ψηφοφόρους του.

 

Δείτε όλα τα σχόλια