Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Η επιστροφή του αναπαραγωγικού φασισμού

The Guardian - Από τη Βραζιλία του Μπολσονάρο μέχρι την Ουγγαρία του Όρμπαν, τα δικαιώματα των γυναικών βρίσκονται στο στόχαστρο

της Άφουα Χιρς

Όταν η Βραζιλία ανησύχησε γιατί τα δύο τρίτα του πληθυσμού της είναι μαύροι ή μιγάδες, αποφασίστηκε να ληφθούν ριζοσπαστικά μέτρα. Τι και αν ο μαύρος πληθυσμός της χώρας οφείλεται στο δουλεμπόριο σκλάβων από την Αφρική; Στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, η Βραζιλία επιστράτευσε Ευρωπαίους μετανάστες με στόχο να «ασπρίσει» ή, όπως ανέφερε ένα προεδρικό διάταγμα του 1945, «να διατηρηθούν τα πιο συμβατικά γνωρίσματα των Ευρωπαίων προγόνων της».

Οι ταξικές και φυλετικές ανισότητες που προέκυψαν οδήγησαν σε μια εγχώρια εκδοχή λαϊκισμού. Και τώρα, επί διακυβέρνησης του «Τραμπ των τροπικών» -όπως αποκαλείται καμιά φορά ο Ζαΐρ Μπολσονάρο-, ο αναπαραγωγικός φασισμός επιστρέφει, με στόχο τον έλεγχο των σωμάτων των γυναικών.

Μια από τις πρώτες ενέργειες του Μπολσονάρο όταν ανέλαβε την εξουσία ήταν να αντικαταστήσει το υπουργείο ανθρωπίνων δικαιωμάτων από ένα υπουργείο «οικογενειακών αξιών», όπου τοποθέτησε επικεφαλής μια δεξιά Ευαγγελική ιεροκήρυκα. Η Νταμάρες Άλβες λέει ότι θέλει να βοηθήσει τις γυναίκες με χαμηλά εισοδήματα. Είναι όμως αντίθετη προς τις αμβλώσεις, ενώ έχει υποστηρίξει και ότι οι Ολλανδοί διδάσκονται τον αυνανισμό από την ηλικία των επτά μηνών.

Η Άλβες τοποθέτησε με τη σειρά της μια άλλη γυναίκα ως υπεύθυνη για θέματα μητρότητας. Πρόκειται για τη Σάρα Βίντερ, πρώην μέλος της φεμινιστικής οργάνωσης Femen, που λέει σήμερα ότι ο χριστιανισμός «θεράπευσε» τον φεμινισμό της.

Οι λαϊκιστές ηγέτες τρελαίνονται για μια καλή αντιφεμινίστρια. Ο Ντόναλντ Τραμπ διόρισε πρόσφατα ως επικεφαλής της Επιτροπής για τα Εκατό Χρόνια Γυναικείας Ψήφου τη Ρεμπέκα Κλίφις, μια συντηρητική πρώην τηλεοπτική παρουσιάστρια, που λέει ότι οι γυναίκες πρέπει να υπακούουν στους άνδρες τους.

Οι λαϊκιστές μισογύνηδες πρέπει να διασκεδάζουν πολύ με αυτούς τους διορισμούς, καθώς χτυπούν με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια. Πρώτον, χρησιμοποιούν αντιφεμινίστριες εναντίον των γυναικών, εξοργίζοντας τις φεμινίστριες, που έτσι κι αλλιώς τους μισούν. Δεύτερον, γελοιοποιούν τις πρωτοβουλίες με στόχο την ισότητα των δύο φύλων, γεγονός που εξυπηρετεί άριστα τα συμφέροντά τους.

Όταν όμως μια πολιτική που είναι εναντίον των γυναικών εμφανίζεται ότι είναι υπέρ των γυναικών, τα πράγματα περιπλέκονται. Πάρτε το μέτρο που έλαβε πρόσφατα το κυβερνών κόμμα Νόμου και Δικαιοσύνης στην Πολωνία, με βάση το οποίο οι οικογένειες εισπράττουν 500 ζλότι (115 ευρώ) τον μήνα για κάθε παιδί μετά το πρώτο. Ως ένας άνθρωπος που ενδιαφέρομαι εξίσου για τα προβλήματα των χαμηλόμισθων γυναικών και την παιδική φτώχεια, θέλω να ενισχύονται οι γυναίκες με παιδιά. Η ιδέα όμως ότι η ενίσχυση των φτωχών εξαρτάται από την τεκνοποιία τους είναι δυστοπική.

Κάθε δυστοπικό μυθιστόρημα που αξίζει τις σελίδες του απευθύνει μια σαφή προειδοποίηση για την αναγκαστική αναπαραγωγή. Αυτό είναι το μήνυμα στην καρδιά του κλασικού μυθιστορήματος της Μάργκαρετ Άτγουντ «The Handmaid’s Tale» (1985, μεταφράστηκε στα ελληνικά ως «Η ιστορία της πορφυρής δούλης» από τον Παύλο Μάτεσι), όπου οι γόνιμες γυναίκες χρησιμοποιούνται από τις ελίτ ως δούλες.

Πιο πρόσφατα, το μυθιστόρημα του Τζον Λάντσεστερ «The Wall» (Το Τείχος) εμφανίζει νεαρά ζευγάρια να επιδίδονται σε διαρκή αναπαραγωγή για να αποφύγουν τη βίαιη στρατιωτική θητεία που έχει γίνει υποχρεωτική προκειμένου η Βρετανία του Brexit να κρατά μακριά τους μετανάστες.

Ο συνδυασμός της απομάκρυνσης των μεταναστών και της διαρκούς αναπαραγωγής των εγχώριων γυναικών δεν είναι τυχαίος, ούτε υλικό μόνο της λογοτεχνίας. Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν, που έχει την τάση να κάνει τη δυστοπία πραγματικότητα, αποφάσισε ότι οι γυναίκες με τέσσερα παιδιά και πάνω δεν θα πληρώνουν πλέον φόρο εισοδήματος. «Για μας, η μετανάστευση ισοδυναμεί με παράδοση», είπε. «Θέλουμε παιδιά από Ούγγρους».

Είναι σαφές ότι αυτές οι πολιτικές χρησιμοποιούν τα σώματα των γυναικών για οτιδήποτε άλλο εκτός από την ισότητα των φύλων. Ξεκινούν με δωροδοκία (ακριβώς όπως η Τερέζα Μέι κραδαίνει χαρτονομίσματα μπροστά σε φτωχές συνοικίες με αντάλλαγμα την ψήφο τους υπέρ του Brexi, τα λαϊκιστικά κινήματα γνωρίζουν ότι οι άνθρωποι μπορούν να εξαγοραστούν), αλλά, όπως μας προειδοποιούν διαρκώς οι συγγραφείς, καταλήγουν σε καταναγκασμό. Δεν είναι λοιπόν ποτέ αργά για να αντισταθεί κανείς.

(The Guardian- ΑΠΕ-ΜΠΕ)

https://www.theguardian.com/commentisfree/2019/feb/13/women-bodies-brazil-jair-bolsonaro-hungary-victor-orban

 

 

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Μια καθαρή νίκη για την Ελλάδα των πολλών

Η μεγάλη ανταπόκριση του κόσμου στις περιοδείες και τις ομιλίες του Αλέξη Τσίπρα και των άλλων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει την πραγματικότητα: ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, και ιδιαίτερα οι πιο αδύναμοι,

Δειτε ολοκληρο το αρθρο