Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ντόναλντ Τραμπ, ο αντιαμερικανός

Μήπως ο Τραμπ είναι τελικά ο καταλληλότερος άνθρωπος στο τιμόνι μιας «αντιαμερικανικής» Αμερικής;

Ακόμα και στην εποχή της αβεβαιότητας φαίνεται παράδοξο το γεγονός ότι ο άνθρωπος που υποσχέθηκε πως θα βάλει «πρώτα την Αμερική» τη διχάζει και πλήττει την εικόνα της στο εξωτερικό όσο κανένας άλλος τις τελευταίες δεκαετίες.

Πέρασε ένας χρόνος από τότε που ο Ντόναλντ Τραμπ άπλωσε το χέρι του στη Βίβλο και ορκίστηκε να τηρεί και να προστατεύει το σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Σε αυτό το διάστημα ο ίδιος φαίνεται πως δεν άφησε ούτε ημέρα χωρίς να προκαλέσει τους Δημοκρατικούς αντιπάλους του με το ύφος και το ήθος που τον χαρακτήρισε κατά την πολωτική προεκλογική εκστρατεία. Ούτε εκείνοι έκαναν πίσω όμως και επιμένουν στις κατηγορίες για ρωσική παρέμβαση υπέρ του Τραμπ -μια υπόθεση που αποτελεί αντικείμενο επίσημης έρευνας- χωρίς να παρουσιάζουν ουσιαστική εναλλακτική πρόταση στην οικονομική πολιτική του.

Οι δείκτες στο χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, όμως το χάσμα μεταξύ των φανατικών υποστηρικτών και των αντιπάλων του βαθαίνει και ο Πρόεδρος ρίχνει λάδι στη φωτιά με σεξιστικά, ρατσιστικά μηνύματα. Η επέτειος της ορκωμοσίας βγάζει πάλι στους δρόμους τα κινήματα βάσης και προκαλεί -αναπόφευκτα- συγκρίσεις ανάμεσα στην προ Τραμπ και τη μετά Τραμπ εποχή.

Στη διεθνή σκηνή ο επιχειρηματίας -Πρόεδρος ασκεί μια πολιτική που απομακρύνει παραδοσιακούς συμμάχους. Από την κλιματική αλλαγή μέχρι τα πυρηνικά της Βόρειας Κορέας και του Ιράν, από το εμπόριο μέχρι το Μεσανατολικό, τη Ρωσία και το ΝΑΤΟ, ο απομονωτισμός επανέρχεται στην πολιτική της Ουάσιγκτον και ταυτίζεται με την εικόνα ενός υπερφίαλου Αμερικανού ο οποίος σαν ταύρος σε υαλοπωλείο δημιουργεί πολλούς εχθρούς και κερδίζει λίγους φίλους -όσο δεν μπαίνει στον πειρασμό να τους προσβάλει και αυτούς.

Σύμφωνα με την τελευταία διεθνή έρευνα του ινστιτούτου Gallup οι θετικές γνώμες για τον παγκόσμιο ρόλο των ΗΠΑ έκαναν βουτιά στο 30% επί Τραμπ, έναντι 48% επί Ομπάμα και 34% επί Τζορτζ Μπους του νεότερου. Στο ερωτηματολόγιο απάντησαν και οι πολίτες από τους «απόπατους», τον όρο που φέρεται ότι χρησιμοποίησε ο πρόεδρος για να περιγράψει την Αφρική και χώρες της Καραϊβικής.

Αλλά πότε ήταν διαφορετική η αμερικανική εξωτερική πολιτική επί του πεδίου; Οι όποιες ελπίδες γεννήθηκαν από την προεδρία Ομπάμα διαψεύσθηκαν οικτρά από τον διάδοχό του. Οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, η υποστήριξη δικτατόρων και δεσποτικών καθεστώτων προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ΗΠΑ δεν είναι κάτι καινούργιο. Αποτελεί πάγια πρακτική. Εκείνο που αλλάζει κατά περίπτωση είναι το περιτύλιγμα και η μεγαλύτερη ή μικρότερη συναίνεση των εταίρων.

Μήπως ο Τραμπ, ένας άνθρωπος του «επιχειρείν», κάνει δημόσια και χωρίς περιστροφές αυτό που οι προκάτοχοί του έκαναν πίσω από κλειστές πόρτες; Ποιες είναι αληθινά οι αξίες της σημερινής Αμερικής, που ιδρύθηκε πάνω στις αρχές της ελευθερίας, της ισότητας, της ανεξιθρησκίας; Και τι αφορούν οι κατηγορίες περί «αντιαμερικανισμού» που επί χρόνια εκτοξεύουν οι Αμερικανοί πολιτικοί και διπλωμάτες στους επικριτές της Ουάσιγκτον;

Μήπως ο Τραμπ είναι τελικά ο καταλληλότερος άνθρωπος στο τιμόνι μιας «αντιαμερικανικής» Αμερικής;

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Το κάρο της Ν.Δ. έχει κολλήσει στη λάσπη

Όσο μπαίνουμε στο φθινόπωρο, τόσο ξεκαθαρίζει το πολιτικό τοπίο που διαμορφώθηκε μετά τις 21 Αυγούστου και τη λήξη των προγραμμάτων. Η κυβέρνηση προχωράει στην υλοποίηση των εξαγγελιών της ξεκινώντας...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο