Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

"Με τους χουντικούς, μωρέ;" Αργεντινή 1978

Ήθελε να δει τον τελικό ο άνθρωπος και δεν έβρισκε παρέα. Ετσι πήρε μαζί του ένα πιτσιρίκι, εμένα. Ήταν το μακρινό 1978, τηλεοράσεις πολλές δεν υπήρχαν στον τόπο που παραθερίζαμε οπότε πήραμε τον...

Ήθελε να δει τον τελικό ο άνθρωπος και δεν έβρισκε παρέα. Ετσι πήρε μαζί του ένα πιτσιρίκι, εμένα. Ήταν το μακρινό 1978, τηλεοράσεις πολλές δεν υπήρχαν στον τόπο που παραθερίζαμε οπότε πήραμε τον δρόμο για το καφενείο. Δεκάδες καρέκλες είχαν στρωθεί μπροστά στην ασπρόμαυρη οθόνη. Η κατάσταση θύμιζε περισσότερο θερινό κινηματογράφο. Αλλά για μένα όλο αυτό το στριμωξίδι, οι καπνοί από τα τσιγάρα, τα καλαμπούρια, οι φωνές και οι βλαστήμιες ήταν η πρώτη επαφή με τον κόσμο των γηπέδων.

“Ποιον υποστηρίζεις;” με ρώτησε χαμογελαστός ο οικογενειακός φίλος. Έριξα μια ματιά στην οθόνη και διαπίστωσα ότι πιο πολύ μου ταίριαζαν φατσικά οι παίκτες της Αργεντινής. Μπορεί να ήταν η μεγαλοπρεπής χαίτη του Μάριο Κέμπες ή εκείνη η μπεκατσωτή μύτη του Οσβάλντο Αρντίλες, δεν ξέρω. Πάντως με κέρδισαν περισσότερο από τους ξανθομπάμπουρες Ολλανδούς.

“Θα είμαι με την Αργεντινή”, είπα. Ευθύς ο συνομιλητής μου με κοίταξε με αποδοκιμασία. “Καλά, δεν ξέρεις ότι έχουν δικτατορία εκεί πέρα;” Και άρχισε να απαριθμεί τα εγκλήματα της χούντας στη χώρα που φιλοξενούσε εκείνο το Μουντιάλ. Να μου λέει για τους χιλιάδες αγνοούμενους, για τα βασανιστήρια. Λόγω πείσματος δεν υπέκυψα αλλά η υποστήριξή μου απέκτησε από εκείνο το σημείο κι έπειτα μια δόση ενοχής.

“Θα τους δείξει η ομάδα του Κρόιφ, θα δεις!” έλεγε ο φίλος και τα μάτια του έλαμπαν από προσμονή για τα μαγικά που θα ξεδιπλώνονταν σε λίγο μπροστά μας. Ελα όμως που δεν έγιναν. Το παιχνίδι πήγε στην παράταση -είχα αρχίσει να πιάνομαι στην καρέκλα- κι εκεί η Ολλανδία έφαγε δύο γκολ μαζεμένα. “Πάμε να φύγουμε” ξεφύσηξε ο σύντροφός μου. Και στη διαδρομή για το σπίτι τον έβλεπα να οδηγεί αμίλητος και συνοφρυωμένος.

Ετσι έμαθα από πολύ τρυφερή ηλικία πως το ποδόσφαιρο μπορεί να σε ενθουσιάσει αλλά και να σε ποτίσει φαρμάκι, κάτι που έμελε να διαπιστώσω πολλές φορές τα επόμενα χρόνια ως φίλαθλος της ΑΕΚ. Εμαθα επίσης ότι και στο ποδόσφαιρο η πίστη δεν ανταμείβεται πάντοτε με θαύματα και ότι κανείς δεν μπορεί να κλείσει την πολιτική και την Ιστορία έξω από τα γήπεδα. Πάνω από όλα, όμως, έμαθα ότι οι αριστεροί δεν σε αφήνουν να ευχαριστηθείς ούτε την μπάλα...

ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΡΙΚΚΑΣ

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Νέα εποχή, νέα καθήκοντα

Όταν τον Ιανουάριο του 2015 η κυβέρνηση της Αριστεράς αναλάμβανε τη διακυβέρνηση, γνώριζε ότι Σαμαράς και Βενιζέλος (μαζί με τμήματα της ευρωπαϊκής Δεξιάς) είχαν σχεδιάσει αριστερή παρένθεση -δεν...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο